Een leven waar je geen vakantie van wil nemen

De meeste mensen rennen zó hard, dat ze vergeten waarheen

Je kent dat gevoel.

Altijd maar doorgaan. Doen wat hoort. Voldoen aan verwachtingen die niemand echt hardop heeft uitgesproken.

Wat heeft dat je opgeleverd? En wat gebeurt er als je daar vandaag mee stopt?

(Niet morgen. Niet als het wat rustiger is. Nu.)

Na 23 jaar succesvol ondernemen ben ik m’n bedrijf gaan terugschalen. Omdat ik de stip op de horizon iedere keer weer een stukje verder zette.

Ik was nooit klaar. Tot ik er klaar mee was.

(Het verbaast me ook als ik zoveel succesvolle mensen zie, die nog steeds rennen alsof hun leven er van afhangt.)

Ik deel mijn ervaringen. Vroeger als coach, meditatieleraar en als trainer. Tegenwoordig gewoon als Frank.

Door te schrijven. En vóóral door te schrijven - als ik niet hoef te schrijven.

Mijn Verhaal: Van Workaholic naar een Leven van Niks (Ik hou het kort)

2003 - De motor koprol

Zo’n 25 jaar geleden woonde ik met mijn gezin lekker landelijk in een boerderijtje. Met paarden aan huis, twee dikke auto’s en een motor voor de deur.

Ik had een topbaan in de financiële sector. Niks meer te wensen zou je denken.

Maar er knaagde iets. Is dit dan het leven? Het leek allemaal geweldig, maar diep van binnen voelde ik me ongelukkig. En tegelijk vroeg ik me af of ik niet gewoon moest stoppen met zeuren.

Toen gebeurde het. Tijdens het rijexamen. Over de kop met de motor. Gebroken duim. Drie maanden thuis op de bank.

Eigenlijk een verkapte burn-out. Radicale conclusie: mijn leven moet anders.

Ik stopte met mijn goedbetaalde baan als marketingmanager bij de bank. Zette een punt achter mijn huwelijk. Liet alles achter. Begon voor mezelf met trainingen over communicatie en leiderschap.

Maar, zoals je iets doet zo doe je alles…

Maak jij deze fouten met je kostbare tijd?

De val die ik niet zag aankomen

Vrijheid, dacht ik. Voor mezelf werken. Eigen tijd indelen. De droom.

Maar ik werd mijn eigen slechtste baas én slechtste werknemer. Van de ene hectiek naar de andere. Alleen nu zonder dat iemand me tegenhield.

Ik ontsnapte aan de 9-5 maar was 24/7 bezig. Er was altijd wel iets te doen en ik was drukker dan ooit.

Tot m’n dochter mij liet zien hoe weinig ik eigenlijk aanwezig was.

Haar ogen waren getest en ze moest een brilletje. Ze vond het bijzonder en spannend en wilde mij graag mee om haar eerste bril uit te zoeken.

Ik legde uit dat ik niet mee kon omdat ik natuurlijk het geld moest verdienen, zodat ze een hele mooie bril kon kopen.

Wat ze toen zei brak mijn hart: “Maar dan koop ik toch een tweedehands…”

Ik klapte mijn laptop dicht en reed met m’n dochter naar de opticien om de allermooiste bril uit te zoeken.

Het knaagde aan me. Waar was ik in hemelsnaam mee bezig? Wat is er nou eigenlijk écht belangrijk voor me?

Midden in de nacht belde ik mijn compagnon: “Ik stop, ik heb er geen zin meer in”. In paniek stond hij de volgende dag voor m’n deur. Ik legde uit dat ik me gevangen voelde.

Ik had een baan bij een bedrijf waar ik niet weg kon, omdat het mijn eigen bedrijf was.

Ik droeg mijn bedrijf over en begon weer from scratch.

Ik kan alles. Dus jij ook

Peru.

Wandelend met de sjamanen in de hoge Andes werd me duidelijk dat succes niet zit in méér. Het zit in genoeg.

Die rust en eenvoud die ik daar ontdekte bracht ik terug in mijn eigen bedrijf en in mijn leven.

En ik schreef er een boek over.

Het meeste wat je doet is niet belangrijk

De marathon

Op mijn 49ste besloot ik een marathon te lopen. Na 30 jaar niet sporten. Ik begon te trainen. Moest tijd maken. Kon dus minder werken.

Vreemde ontdekking: mijn omzet steeg terwijl ik minder werkte.

Dat leerde me om alleen het essentiële te doen. Alles wat niet echt nodig was, eruit. Steeds verder snijden. Uitzoeken wat ik het allerliefste deed. Waar ik het beste in was.

De rest? Weg ermee.

(Uiteindelijk liep ik 8 marathons.)

Hoe ik innerlijke rust en vrijheid kreeg door één gekke gedachte

Het experiment: een leven zonder bezit

Tanja en ik zaten te filosoferen: als we nou eens helemaal niets meer nodig hebben?

We zijn dat avontuur nu 4 jaar aan het leven. Wonen als housesitters. Alleen een rugzak: 22 liter bezit. Geen huis. Geen auto op naam. Met een iPhone, iPad mini en de allernoodzakelijkste spullen.

En nu de ultieme stap:

Ik laat het ondernemen los, zoals ik het altijd deed.

Iedereen om me heen blijft maar doorgaan. Harder werken. Meer willen. Grotere doelen. Volgende mijlpaal.

Wanneer is genoeg écht genoeg? Hoe zou het zijn als genoeg geen doel meer is, maar een manier van leven?

Ik ben aan het ontdekken wat er overblijft als er niets meer bereikt hoeft te worden. Als er geen volgende stap meer is. Als vrij zijn ook écht vrij zijn is.

En nu durf ik je de vraag te stellen die ik mezelf twintig jaar geleden op die bank niet durfde te stellen:

Wat als er niets meer hoeft?

Dan kun je alles. Net als ik. En leef je een leven waar je geen vakantie van wilt nemen.

Ik schrijf erover in mijn mails. Ik schrijf soms kort, soms lang. Je kunt m’n mails lezen in je inbox, of in de Substack app. Wat je zelf fijn vindt. En je kunt je altijd weer makkelijk afmelden.

Groet,

Frank Bruining

P.S. Ik ben per 1 februari 2026 volledig op Substack, maar ik ben nog wel aan het overzetten van m’n oude systemen naar hier. Soms zal er iets niet goed gaan of goed staan. Laat het me weten, dan kan ik het fixen.