Midden in een uitzending zei hij dat hij er klaar mee was. Dat hij niet meer wist wat hij moest geloven. En dat het hem allemaal niets meer kon schelen.

En toen zei hij iets wat miljoenen mensen thuis voor de buis deed opstaan:

“Ik ben razend en ik pik het niet meer.”

De film heet Network. Uit 1976. Vijftig jaar oud. En het voelt alsof hij gisteren is opgenomen.

Beale maakt zich druk over de onzin die hij moest vertellen. Hij voelde dat het niet meer klopte wat hij deed.

Misschien heb jij dat gevoel ook wel. Dat je dingen doet die je niet meer wilt doen. En dat je de onzin die je om je heen hoort en die je jezelf vertelt niet meer wilt.

Maar schreeuw jij het uit?

Of maak je er een verhaal van:

“Ik zit even in een drukke periode.”

“Als dit project klaar is, ga ik het anders doen.”

“Ik doe het voor mijn gezin.”

En stiekem zijn het deze:

“Maar ja, wat moet ik dan?”

“Stel je voor dat ik faal?”

“Wat als ik slaag?”

Als je de film niet hebt gezien, ga m kijken. Ik verklap niks. Behalve dan dat Beale doordraait.

En ik hoop jij niet.

De meeste mensen zijn bang geworden voor hun eigen woede. We noemen het burn-out. Midlifecrisis. Stress. Overspannen.

Je krijgt waar je genoegen mee neemt.

Benoem het.

Nee, beter nog: schreeuw het uit.

En vraag jezelf: voor wie speel ik deze rol eigenlijk?

Frank Bruining

Subscribe now

Leave a comment

“Tja, zo kun je ook leven” - was de reactie van Brenda op onze levensstijl als huisoppas.

En ze vervolgde met:

“Maar als er straks kleinkinderen komen, dan zit je mooi zonder huis. Heb je dáár over nagedacht?”

Eerlijk? Ik hou van deze vragen.

Vergeet niet dat alles wat iemand schrijft volledig komt uit de kijk op de wereld van die persoon. Het is dus interessant om te zien wat Brenda belangrijk vindt.

Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ik daar niet naar luister. En in dit specifieke geval hebben we zeker wel nagedacht over kleinkinderen, als die er komen. We hebben het er zelfs met onze kinderen over gehad.

Kijk, het zit zo.

Wij gaan niet spelen voor oppasser. Het lijkt ons leuk om eens wat te doen met de kleinkinderen. Een weekje of zo. Maar als vaste oppasser op de maandag of ieder welke vaste dag? Nope.

“Ja, maar ze moeten al zo hard werken…”

Dat is wat we veel horen van opa’s en oma’s die wederom achter de kinderwagen lopen.

En weet je, zo blij zien die grootouders er niet uit hoor. Ook als we ze spreken, lijkt het niet alsof ze hier op hebben zitten wachten.

“Maar ja, school had een studiedag, en ze hebben al niet zoveel vrije dagen.”

Alsof opa’s en oma’s tijd genoeg hebben.

Natuurlijk zijn er zat die er iedere week naar uitkijken hun kleinkinderen te zien.

Oké. Oké:

Misschien dat we er anders over denken als ze er zijn. Maar dat wil niet zeggen dat we iedere week met de koekjes klaar gaan zitten.

Wij hebben gekozen voor een vrij leven. Daar hebben we hard voor gewerkt en risico’s voor genomen.

Als onze kinderen voor kinderen kiezen, dan is dat hun keuze. Net als wel of niet blijven werken.

Onze kinderen weten precies hoe we erover denken en zijn er helemaal oké mee.

Het leek me interessant ook dit eens te delen met je.

Want geen huis meer hebben, reizen en op andermans huizen passen gaat iets verder dan je alleen maar aanmelden op een huizenoppassite. Het heeft een effect op het hele gezin.

Groet,

Frank Bruining

Hoe denk jij erover?

Leave a comment

Dan zit ik zo op de bank en denk ik: “ja, en wat nu?”

M’n telefoon heb ik al 43722953 keer opgepakt. Maar niks nieuws hoor.

Trek?

Eten?

Koffie dan maar?

Nee hoor. Zo lijkt het of ik niks te doen heb, maar ik heb zat te doen. Maar het terugtrekken in m’n studio met groot scherm, camera, laptop én iPad - dát doe ik niet meer.

Wat wel?

Wandelen. Sportschool. Lezen.

En kletsen met Tanja natuurlijk.

O, en schrijven. Op Substack vooral.

En daar zag ik een vraag voorbijkomen.

Aan mij. Over het stoppen met coachen.

Want waarom ben ik eigenlijk gestopt met werken, gestopt met coachen?

(Ik vond het namelijk super leuk. Trouwens, het hele ondernemen.)

Nieuwsgierigheid.

Nieuwsgierig naar wat er komt als ik niet meer hoef te werken. Niks meer hoef te doen. Niks meer doen voor geld.

Oké. Kan je nu zeggen. Maar waarom dan? Want wat wil ik daar dan mee bereiken?

Wat komt er als ik stop met doen wat ik altijd heb gedaan?

Welke ‘liedjes’ komen er?

Keith Richards zegt dat hij zichzelf als een soort medium ziet:

“Whole songs just come to you, you don’t write it… I just happened to have been awake when it arrived.”

Paul McCartney droomde de melodie van “Yesterday” in een Londense zolderkamer, werd wakker met de hele tune in zijn hoofd.

Dat fascineert me.

(Codetaal voor: dat wil ik ook.)

Willen? Willen?

Toen ik Bruce Springsteen hoorde waarschuwen om niet het nummer achterna te jagen. En dat ie het meeste weggooit, omdat hij wacht op iets dat langskomt en dat als “waar voelt”. Alsof het z’n eigen levende adem heeft.

Toen kwam de vraag:

Wat “komt” als ik er niet op jaag? (Als ik dus stop met dingen doen die ik al jaren doe.)

Nou gaat dat niet zomaar. Er zijn een paar voorwaarden voordat er iets komt:

• Er moet een staat van ontspanning of overgave zijn. Dat kan zijn: slapen, dagdromen, beetje tokkelen op je gitaar - in ieder geval zonder doel.

• Je moet er wel een soort van open voor staan. Als een medium, zoals Keith zegt.

  (Het helpt daarbij om terug te blikken op dat soort ervaringen. Ik heb er talloze van gehad. Het valt je toe.)

• En dit vind ik de lastigste: de erkenning dat het niet van jou is. Dat het echt door jou heen gaat.

Wat ik veel heb gezien in de documentaires over deze artiesten is dat ze eerst intensief bezig zijn met iets, daarna loslaten, en in dat loslaten ontstaat ruimte voor “het komt naar je toe”.

Maar het is dus niet achteruit hangen en zomaar wachten. Het is trainen, jezelf verbeteren, leren van anderen.

Zoals Stephen King schrijft: veel lezen en schrijven. Het vak leer je door te doen.

En dan: loslaten.

Oké. Terug naar mij. Want wat heeft het mij al opgeleverd? Wat is er dan bij mij al langsgekomen?

Eerlijk?

Niks.

Nou is dat niet helemaal waar. Want ik kan veel beter voelen of iets wel of niet oké is om te volgen.

Ik krijg makkelijker toegang tot m’n creativiteit. De plaatjes in m’n hoofd komen sneller en zijn duidelijker. M’n humor is ook aan het veranderen.

O, en ik ben veel gevoeliger voor geluiden om me heen. Ik weet niet of ik dat nou zo fijn vind.

Maar dankbaar? Ja. Dat ook.

Dat is wat er al is.

Wordt vervolgd.

Frank​​​​​​​​​​​​​​​​

Hoe zit dat bij jou? Reageer hieronder:

Leave a comment

Ik zei altijd: ik stop nooit met werken.

Niet omdat ik moest. Maar omdat ik het leuk vond.

En dat was ook zo.

Mensen laten zien dat er meer mogelijk is dan ze dachten. Dát gaf me energie. Elke keer weer.

Dus ik geloofde mezelf.

Maar er is een verschil tussen werk dat energie geeft en werk dat je kiest als alles wegvalt.

Dat verschil kende ik niet.

Nu wel.

M’n agenda is leeg. M’n inkomen loopt. M’n vrouw is blij. M’n hoofd heeft rust.

Ik weet niet wat ik wil doen

Dat is raar om te zeggen als je 59 bent.

Maar het is waar.

Vier jaar geleden begon ik een sabbatical. Ik dacht: even bijkomen, dan weet ik het wel weer.

Dat wist ik niet.

Drie jaar geleden dacht ik hetzelfde.

Twee jaar geleden ook.

Nu denk ik: misschien is dit het antwoord.

Elke ochtend schrijf ik drie pagina’s. Alles wat er in m’n hoofd zit. Gedachten, dromen, irritaties, niets.

Nooit komt er iets over werk.

Dat zegt genoeg.

Mensen vragen me: “Maar wat doe je dan de hele dag?”

Ik leef.

Dat klinkt zweverig. Dat is het niet.

Ik loop. Ik lees. Ik zit. Ik praat met Tanja. Soms schrijf ik iets. Soms niet.

En niemand wacht op me. En ik kom niet in beweging.

Dat had ik niet verwacht.

Ik stelde mezelf de vraag die ik anderen altijd stel: als je 10 miljoen op de bank hebt, blijf je dan doen wat je nu doet?

Ik dacht van wel.

Dat dacht ik.

Op m’n 54ste ben ik stilletjes met pensioen gegaan. Zonder het te weten.

Raar.

Maar wel fijn.

Wordt vervolgd.

Frank

Dag na dag. Tot hij er genoeg van had.

“You said you’d teach me karate.”

Waarop zijn mentor Mr Miyagi zei:

“I am teaching you.”

Daniel deed het, maar snapte er niks van. Maar omdat hij bleef, ontdekte hij waarom.

Ik zie het bij mensen om me heen. Van opleiding naar opleiding. Van boek naar boek. Van coach naar cursus. Steeds op zoek naar dat ene inzicht.

Maar de inhoud is vaak niet zo anders. De aanpak ook niet.

We weten het. En stappen toch weer in hetzelfde patroon.

Ik ook. Er zijn onderwerpen waar ik liever over blijf lezen dan dat ik ze doe.

Dus ben ik weer begonnen. Met The Artist’s Way van Julia Cameron. Elke ochtend drie A4’tjes schrijven. Met de hand. Zonder doel. Zonder teruglezen.

Het is het eerste dat ik doe in de ochtend.

(Wel met een bakkie koffie erbij hoor.)

Saai? Ja.

Effect? Ook ja.

Mijn humor verandert. Mijn ideeën komen vanuit een andere hoek. Mijn ochtend begint zonder telefoon.

Maar dat moet je zelf ervaren.

Pak iets op wat je al kent. Een boek. Een oefening. Iets waar je mee begonnen bent maar niet mee volgehouden hebt.

De kunst zit niet in het vinden van een nieuwe methode, maar in het staan op dezelfde plek, met dezelfde oefening, en nu écht ervaren wat die oefening met je doet.

Zoals Bruce Lee mooi zei:

“I fear not the man who has practiced 10,000 kicks once, but I fear the man who has practiced one kick 10,000 times.”

Dus. Doe. Het. Gewoon.

Wax on. Wax off.

Frank Bruining

P.S. wat ga jij doen?

Leave a comment

“Je hebt tijd, Frank. Tijd om uit te zoeken wat je echt wilt doen.”

Dat zegt April tegen haar man in de film Revolutionary Road.

Ze stelt voor alles te verkopen en naar Parijs te vertrekken. Zij werkt. Frank onderzoekt wat hij wil. Simpel plan.

Frank zegt:

“Lieverd, dat is niet echt realistisch.”

April legt uit dat het niet om een specifiek talent gaat. Het gaat om wie hij is als persoon.

Frank vindt zichzelf geen kunstenaar. Geen schrijver. Dus het plan klopt niet.

Herken je dat? Niet het plan afwijzen, maar jezelf alvast overtuigen dat je het niet kan?

Dan is April zwanger.

En John komt op bezoek.

John zit in een instelling. Iedereen noemt hem gestoord. Hij is de enige die hardop zegt wat iedereen weet:

“Ik zou er niet van opkijken als hij haar opzettelijk zwanger heeft gemaakt, zodat hij de rest van zijn leven achter een zwangerschapsjurk kan verschuilen.”

Hij ziet het patroon gelijk: de zwangerschap is niet de reden dat ze niet gaan. Het is de smoes om niet te hoeven gaan.

“Zo hoeft hij nooit te ontdekken waar hij werkelijk van gemaakt is.”

Frank wordt razend.

Hij weet dat John gelijk heeft.

We creëren onze eigen gevangenis.

Door een huis te kopen met een veel te hoge hypotheek. We doen werk die een levensstijl geeft die nóg beter werk vereist.

We krijgen kinderen op momenten dat we zouden moeten uitzoeken wie we eigenlijk (willen) zijn.

En dan zeggen we: ik kan niet veranderen, ik heb verantwoordelijkheden.

Dat klopt. Maar die verantwoordelijkheden? Die hebben we zelf gekozen.

Ik weet niet hoe het met jou is. Ik heb dit leven geleefd.

En ik heb keuzes gehad, maar nooit geweten dat ik ze had kunnen maken.

Althans niet bewust. Ik heb gewoon gedaan waarvan ik dacht dat van me verwacht was.

Ik heb er absoluut geen spijt van. Ook al is dit een cliché, het is echt zo: ik heb er veel van geleerd.

Ik weet dat er altijd een andere keuze is. Ik weet dat we onszelf verhalen (laten) aanpraten. Die we ook graag willen geloven. Omdat het ook wel comfortabel is.

Daarom ben ik altijd aan het kijken wat ik nog doe en waarom ik het doe. En ik kijk ook wat ik kan laten gaan, wat niet meer bij me past.

(Niet alleen werkzaamheden, maar ook m’n huis of m’n bedrijf.)

Hoe doe jij dat?

Leave a comment

Groet,

Frank Bruining

Ken je dat? Je weet precies wat goed voor je is. Je hebt het boek gelezen, de podcast geluisterd, misschien zelfs een cursus gevolgd.

Dusssss:

Je weet dat je meer moet bewegen, minder moet scrollen, vaker “nee” moet zeggen, of eindelijk dat ene gesprek moet voeren.

En toch… doe je het niet.

Mag ik je een geheimpie verklappen?

Kom eens dichterbij….

…

…

Nog een stukkie…

Ja, prima:

Weet je waarom je het niet doet?

Je wordt er stiekem voor beloond.

Geen applaus of zo. En ook geen dikke vette bonus.

Nee, het is zo subtiel.

Het is iets dat zich diep in je systeem heeft geworteld.

Een beloning voor niet doen wat je weet.

En zo enorm verleidelijk, dat je er bijna niet onderuit komt.

Neem mij. Ik ben een meester in het uitstellen van dingen die ik spannend vind.

(Of van dingen die ik helemaal niet leuk vind om te doen, maar weet dat ik ze wel moet doen.)

Lastig telefoontje plegen? Eerst even koffie. Artikel schrijven? Even snel mijn mailbox legen.

Is het plan om naar de sportschool te gaan? O jee, teveel gegeten…

En wat krijg ik daarvoor terug? Wat is dan de beloning?

Rust. Even geen gedoe. Geen confrontatie. Geen risico op afwijzing.

Mijn brein geeft me een aai over mn bolleke:

“Goed zo, Frank. Je hebt jezelf weer even beschermd tegen het Grote Onbekende.”

En dat voelt, heel even, best lekker.

Kijk:

We zijn gewoontedieren. Ons brein houdt van voorspelbaarheid. Elke keer dat je niet doet wat je eigenlijk zou moeten doen, krijg je een shotje comfort.

Het zegt ook:

“Je hoeft niet te veranderen. Je hoeft niet te falen. Je hoeft niet te groeien.”

En dat is precies de beloning: je mag lekker blijven waar je bent.

Maar ergens diep vanbinnen weet je: dit is niet het leven waar je écht blij van wordt.

Je weet dat je meer kunt, meer wilt, meer bént.

Maar…

… zolang de beloning van het niet-doen groter voelt dan de beloning van het wél-doen, blijf je hangen.

Wil je weten hoe je dit doorbreekt?

(Geloof me dit is lastig, maar werkt wel.)

👉 Eerlijk zijn.

Nee nee, niet tegen de buitenwereld, maar tegen jezelf.

Gewoon durven kijken naar de kleine beloningen die je jezelf geeft. De rust, de veiligheid, het uitblijven van kritiek. En dan de vraag stellen:

“Wat levert het me écht op als ik blijf waar ik ben?”

En: “Wat zou er gebeuren als ik het toch eens anders doe?”

Misschien is het tijd om jezelf niet langer te belonen voor het uitstellen, maar voor het proberen en voor het risico nemen en zelfs voor het falen.

Want daar, in dat ongemak, ligt de echte groei.

Groet,

Frank Bruining

Maar dat hoofd hè. Want hoe kom je dan aan geld?

Hele normale vraag. Maar niet zo makkelijk te beantwoorden.

Kijk. Je moet ergens beginnen. En bij mij begon dat ooit met een vraag:

“Hoe zou het zijn om niet meer voor geld te hoeven werken?”

Alleen maar dat.

Ik deed verder niks.

(Behalve veel werken dan…)

Maar iedere keer vroeg ik mezelf af: “Wil ik dit nog doen?”

En zo viel er steeds meer van me af.

Maar niet m’n omzet en m’n winst.

Want ik had ook gewoon m’n kosten enzo.

Op een gegeven moment had ik het voor elkaar. Meer dan voldoende omzet en slechts enkele uurtjes werken.

Maar dat was niet het enige.

Nou verwacht je misschien zo’n vraag als: “Wil jij dat ook, meld je dan aan voor m’n …. en dan leer ik je m’n binnen-30-dagen-blabla-verhaal.”

Maar zo werkt het niet.

Ik heb niet zo’n blauwdruk.

Het gaat ook niet vanzelf.

Ik heb er misschien wel 20 jaar over gedaan.

Ondernemers zijn nu eenmaal vaak gewend om alle ballen alleen hoog te houden. Ook de dromen (en de angsten).

Zo kreeg ik pas een mail van een klant die het spelletje begreep:

“De weg naar niet meer werken en echt doen wat je past en leuk vindt is niet eenvoudig maar met kleine stapjes kom je er samen wel merken we.”

Dat is de spijker op z’n kop:

- niet eenvoudig

- kleine stapjes

- samen

En dat samen, dat samen is het belangrijkste ben ik achter gekomen. En hij bedoelde niet ‘samen met Frank.’ Nee hij bedoelde samen met zijn vrouw.

Nou wil ik dat je die laatste zin nog eens leest.

Wil je minder werken, anders werken of stoppen met werken? Bespreek het samen met je partner.

Het lijkt simpel. Het lijkt voor de hand liggend. Maar als het je tot nu nog niet gelukt is om je werk wat te minderen, zou ik het daar zoeken.

(Wees alert op al die aannames die je doet over wat de ander er mogelijk van vindt. Want het klopt niet.)

Sinds ik met Tanja dit heb besproken, ging het in een stroomversnelling. Niet omdat ik goedkeuring nodig had. Ook niet omdat ik een stok zocht.

Dat alles niet.

Het wordt opeens iets van samen.

(Als ondernemer is het vaak eenzaam. Al die beslissingen neem je allemaal zelf. Lekker, maar ook dus altijd in je uppie.)

De laatste 5 jaar ben ik echt gaan afbouwen. En heb ik alle tijd om te doen wat ik wil. Het heeft ook die tijd nodig gehad én ook de gesprekken. Want anders had ik nog steeds 80 uur per week gewerkt.

Ik ben benieuwd: heb jij het er thuis wel eens over? Of houd je je plannen voor jezelf uit angst voor de reactie?

Zelfs al zou dat ten koste gaan van een deel van je inkomen.

Bespreek dat.

Groet,

Frank Bruining

Papa,

Soms is het raar dat je er niet meer bent. Dat ik niet even met je kan praten.

Zoals over Sas. Ze kwam eten en Tanja en ik zaten natuurlijk weer vol met adviezen over haar werk.

Want ouders weten het altijd beter hè?

Toen stelde ze een vraag die ik niet verwachtte:

“Even niet vervelend bedoeld hoor. Maar wanneer hebben jullie eigenlijk voor het laatst van 9 tot 5 gewerkt?”

Daar zaten we dan. Met onze goede adviezen.

En ik dacht aan jou. Jij deed dat altijd. Elke dag. Jaren achter elkaar. Op tijd weg, op tijd thuis. Nooit klagen.

Ik heb dat nooit gekund gewild.

Ik weet wel dat ik het anders doe. Al 23 jaar doe ik alleen nog wat ik goed in ben, wat ik leuk vind, en waar ik geld mee verdien. De rest heb ik uitbesteed.

Jij zou dat raar hebben gevonden. Je geloofde niet dat je genoeg geld kon verdienen, zonder hard te werken.

Ik heb dat ook altijd gevonden. Eerlijk is eerlijk. Maar ik weet dat het anders kan.

Jij koos voor een 9-5 job, omdat je niet wilde worden zoals je vader. Je wilde thuis zijn voor de kinderen. Voor mij.

Ik ben je daar nog steeds dankbaar voor.

Maar ik denk wel dat jij het anders had gewild. Ook jij hebt die wilde ondernemersdromen gehad.

(Weet je nog, in Duitsland. We hadden groot kunnen groeien daar.)

We hebben er nooit over gepraat. Over wat jij wilde. Wat jij miste. Of je ooit op de bank zat en dacht: is dit het?

Dat spijt me.

M’n grootste angst is om terug te kijken en te denken: had ik maar.

En tegelijkertijd is dat dus m’n grootste motivatie.

Misschien wilde ik het niet doen zoals jij.

Maar ik doe het goed pap. Zoals je weet: ik hoef niet meer te werken.

Toch hè. Toch voel ik dat er nog iets gedaan moet worden. Ik heb alleen nog geen idee.

Dus ik deel maar wat ik weet. Door te schrijven.

(Ook werk. Maar toch anders.)

Wie weet leest iemand mijn brief aan jou en denkt: “Het is klaar, ik pak m’n tijd.”

Liefs,

Frank

Wil je wat met me delen? Reageer 👇

Leave a comment

Als iedereen zou huizenoppassen. Als iedereen minder zou gaan werken.

Wat dan? Die vraag wordt ons best veel gesteld. Ach, vraag… meestal meer een oordeel.

Maar toch.

Stel je voor: de ochtendzon schijnt door het raam van een huis dat niet van jou is, maar waar je je wél thuis voelt. Je hoeft niet te stressen over de hypotheek, de lekkende kraan of de buren die wéér hun heg niet knippen.

Je leeft licht, met alleen een rugzak vol spullen en een hoofd vol plannen.

Je werkt minder, leeft meer.

Je hebt tijd voor een wandeling, een goed gesprek, een boek dat al maanden op je ligt te wachten

Wat als we allemaal zouden kiezen voor minder bezit en meer vrijheid?

Wat als we massaal zouden besluiten dat het leven niet draait om werken tot je erbij neervalt, maar om ervaren, ontdekken, bijdragen?

De economie zou schrikken.

De makelaars zouden zich achter de oren krabben. De files zouden oplossen als sneeuw voor de zon.

Maar belangrijker:

we zouden elkaar weer zien. Echt zien. Niet als concurrenten op de arbeidsmarkt, maar als mensen die samen leven, zorgen, delen.

Misschien klinkt het naïef.

Misschien denk je: “Ja, leuk Frank, maar wie betaalt dan de rekeningen?”

Goeie vraag. Maar draai het eens om: wie betaalt de rekening als je altijd maar doorrent, altijd maar meer moet, altijd maar vastzit?

De rekening komt toch. Alleen nu betaal je ‘m met je tijd, je energie, je vrijheid.

Dus stel je voor dat iedereen het zou doen…

Misschien wordt de wereld er niet perfect van. Maar wel een stuk lichter.

En wie weet, misschien begin jij gewoon.

Vandaag. Met één dag minder werken. Of een maand huizenoppassen.

Gewoon, om te voelen hoe vrijheid smaakt.

Wat zeg je er van?

Groet,

Frank

Zorg dat je nergens aan vast zit, waar je niet bereid bent om binnen 30 seconden afscheid van te nemen als je merkt dat de politie om de hoek staat.

Dit is uit de dialoog in het restaurant tussen Robert de Niro als de bad guy en Al Pacino in de rol van rechercheur in de film HEAT.

Ik word nog steeds helemaal wild van deze uitspraak. Ik kan deze scène wel honderd keer bekijken, hij verveelt nooit. Maar waarom intrigeert dit mij zo?

Ik denk dan weleens terug aan de tijd dat ik als klein jongetje op zolder speelde met autootjes. Het liefst zette ik deze allemaal achter elkaar, als in een file. Ik zelf reed dan een Range Rover. Dus geen Porsche of Ferrari, maar een lompe grote bak. En weet je waarom? Omdat ik er in kon slapen.

Het niet hebben van veel spullen, reizen, onderweg zijn en vooral onafhankelijk zijn. Het loopt als rode draad door mijn leven. Nergens aan vast zitten en geen gedoe.

Toen ik later mezelf begaf op het pad van persoonlijke ontwikkeling, merkte ik aan de gesprekken met anderen, hoe en waarom we als mens gehecht raken aan plaatsen, spullen en mensen. Liever gezegd, aan de verhalen eromheen die we onszelf wijsmaken.

Ik zie mezelf nog verhuizen, fietsje in de hand en een kastje vol met kleding op de bagagedrager, ondersteunend met mijn andere hand. Wát een vrijheid. En vandaag, dus zo’n 40 jaar later, alleen nog een rugzak. Ik heb zelfs geen fiets meer (en geen huis…)

In die 40 jaar heb ik natuurlijk veel verzameld en ook weer veel weggedaan. En iedere keer was het een gevoel van bevrijding als er weer wat verkocht was, weggegeven was of naar de kringloopwinkel was gebracht.

En ja, soms was er twijfel. Omdat er een verhaal ergens aan vast zat, en het een emotionele waarde had. Maar die herinnering raak je niet kwijt als het ding er niet meer is.

Maar wat nog mooier was, ik heb er nieuwe herinneringen bij. Zoals de mevrouw die helemaal blij was met mijn fiets, de buurvrouw die haar collectie Boeddha’s kon uitbreiden.

Geloof me, minder rommel op zolder, betekent minder rommel in je hoofd. Hoe meer gehecht aan spullen uit het verleden, hoe minder toekomstgericht je kunt zijn.

Groeten,

Frank Bruining

P.S. Uit de oorspronkelijke scène: “Don’t let yourself get attached to anything you are not willing to walk out on in 30 seconds flat if you feel the heat around the corner.”

(Heel interessant boek over geld.)

Arkad - de hoofdpersoon - legt aan zijn studenten uit hoe ze hun geld kunnen laten groeien.

“Stel je hebt een mand met eieren.
Elke ochtend dag leg je er tien in.
En iedere avond haal je er 9 uit.

Wat gebeurt er dan?
Juist, na een tijdje puilt die mand uit.”

Zo gaat het ook met geld.
Haal er minder uit, dan erin gaat.

Niet spannend. Wel effectief.

Maar wat doen de meesten van ons?
We stoppen er 10 in en halen er elf uit.

Ja echt.

Ik haalde er soms twaalf uit. Want ja… “komt wel goed”. Dacht ik toen.

Het stomste?

We geven het geld uit aan dingen die we helemaal niet écht nodig hebben.

Weer een nieuw shirt.
Een super handige gadget.
Of een ‘ik-heb-het-verdiend-aankoop’ die drie dagen later alweer vergeten is.

Maar ja, je mandje blijft leeg…

Nou denk je natuurlijk dat er bij jou niets te halen valt.

Dat-je-al-die-10-eieren-echt-moet-hebben.

Kan.
Weet ik niet.
Ik kan niet in jouw mandje kijken.

Maar ik nodig je uit om goed te kijken. Want ergens weet je: het kan anders.

Misschien wel simpeler dan je denkt…

Ik had ook altijd geld tekort.
Hoeveel geld ik verdiende, maakte niet uit.
Iedere keer vroeg ik “waar blijft m’n geld?”.
Nu heb ik elke maand over.

Maar ook al is dat eier-verhaal helemaal waar. En kan je het toepassen door je bankrekeningen slim in te delen.

Eerlijk? Niet iedereen lukt het.

Weet je wat in ieder geval super werkt?

Dat is het automatisch afromen van m’n uitgaven.

Werkt zo:

Iedere betaling die ik doe, wordt door m’n bank afgerond naar boven en dat gaat direct naar m’n spaarrekening.

Koop ik iets voor € 3,60? Dan maken ze er € 4 van.
Die 40 cent gaat naar een apart spaarpotje.
Geen moeite. Geen discipline. Geen gedoe.

Twee jaar later: € 500 gespaard. Zonder dat ik het doorhad.

Kijk eens wat zou jij kunnen instellen of automatiseren zodat sparen vanzelf gaat - zonder dat je erop hoeft te letten.

Groet,

Frank Bruining

Over de meditatie

Je oefent niets doen: alleen waarnemen

• Je voelt de beweging tussen buiten en binnen

• Je ervaart dat alles van binnen wordt opgemerkt

• Vrede ontstaat zonder iets te veranderen

Uitnodiging

• Pauzeer meerdere keren per dag

• Stel jezelf zacht de vraag: waar neem ik dit nu waar in mij?

• Laat het antwoord voelbaar zijn in je lichaam, zonder het te willen sturen

Ter reflectie

“Alles wat je zoekt, is al in je.” - Ram Dass

Ik wens je een fijne meditatie. Laat je nog weten wat het voor je heeft gedaan?

Hartelijke groet,

Frank Bruining

Je hebt het vast meegemaakt.

Je staat in de file, of je koffie is koud, of je collega heeft wéér jouw parkeerplekje ingepikt.

“Waarom overkomt mij dit altijd?” denk je.

Weet je wat de Stoïcijn Epictetus daarover zegt?

“Het gaat niet over de gebeurtenis, het is wat jij erover denkt. “

Cliché?

Zal wel.

Maar hoe vaak trap je in die val?

Je meningen over situaties zijn gewoon het resultaat van jouw overtuigingen.

Overtuigingen over hoe je wilt dat de wereld werkt (en daarbij rekening houdt met jouw wensen.)

Not. Gonna. Happen. Ever.

Dus, wat nu? Je kunt blijven geloven dat je slachtoffer bent van de omstandigheden.

Omdat alles jou altijd overkomt.

Of je kunt, heel stoïcijns, je eigen overtuigingen eens bekijken.

Vraag jezelf af: “Is dit waar? Of is dit gewoon een oud riedeltje?”

Grote kans dat je ontdekt dat je jezelf al jaren voor de gek houdt. En dat is goed nieuws. Want als je het zelf verzonnen hebt, kun je het ook zelf veranderen.

Dus de volgende keer dat je parkeerplek weer ingepikt is, of het leven gewoon even tegenzit, denk dan aan Epictetus.

Misschien is het niet de wereld die moet veranderen, maar alleen jouw mening over de wereld.

En als dat lukt, kun je zelfs in de file glimlachen.

Of in elk geval een beetje minder chagrijnig zijn.

Ook winst.

Als reactie op een van mijn vorige berichten, schreef Coby:

“Ik blijf het fascinerend vinden zoals jullie leven! En bij het weg mijmeren komt er plotsklaps een vraag…

Hebben jullie dan ook geen auto meer?”

Onze auto hebben wij in januari 2025 inderdaad weggedaan.

Wij vroegen ons af of dit ons meer of minder vrijheid ging geven.

Op dit moment geeft het ons veel meer vrijheid.

-> Als we reizen, hoeven we de auto nergens te parkeren

-> Geen wegenbelasting, verzekering of brandstof

-> Kan niet kapot gaan of gestolen worden

Maar dat zijn slechts feiten.

Kijk, nu doen we alles met OV. En daar kan je natuurlijk van zeggen:

-> Je bent afhankelijk van tijden en aansluitingen en komt niet overal

-> Is best prijzig

-> Kan uitvallen en heel druk zijn

Maar…

De werkelijke winst zit ‘m in het koppie dat je er niet aan hoeft te denken.

En ook het gevoel dat er een stuk minder ‘eigendom’ is.

Geloof me, het is niet in woorden uit te drukken.

Misschien heb je zelf weleens iets weggedaan waar je altijd veel plezier van hebt gehad. Maar toen het weg was, voelde het een stuk vrijer.

Soms heb je dat met kleding, boeken of het verwijderen van een App op je telefoon.

Je weet dan niet dat het je ‘vastzet’, tot je het ‘loslaat’.

Herken je dat?

Freddie Mercury kwam ooit te laat op een repetitie. De band was geïrriteerd. Zijn antwoord?

"I’m a performer, darling, not a Swiss train conductor."

De meeste ondernemers leven als die conducteur.

Alles op tijd. Alles volgens het boekje. De route staat vast, de stations zijn bekend.

Het is veilig, en voorspelbaar.

De performer weet dat de magie ontstaat in de improvisatie. In de stilte tussen de noten.

Veel mensen proberen hun leven in een strak schema te dwingen.

Ze willen rust, maar ze bouwen een gevangenis van regels.

Ze denken dat ze vrij zijn omdat ze eigen baas zijn, maar ze zijn de strengste conducteur die ze ooit hebben gehad.

Kijk naar je week.

Waar kom jij te laat?

(Ik dacht, laat ik weer eens wat schrijven. Laat ik m’n podium hier ook weer eens opzoeken.)

Groeten,

Frank

“Ik ga het aanpakken… als het rustiger wordt.”

“Ik wil echt iets veranderen… na de zomer.”

“Ik heb er geen tijd voor… nu even niet.”

Maar ff tussen ons…

Die tijd komt niet vanzelf.

Je moet ‘m nemen.

Want anders is het volgend jaar hetzelfde liedje.

Zelfde ruis. Zelfde twijfel. Zelfde uitstel.

Je denkt dat je nog tijd genoeg hebt…

(Je weet wel, die hele ongemakkelijke waarheid: nope, niet dus!)

Nou, wat ga jij anders doen vandaag?

(Of stoppen met doen, want dat kan ook hè?)

Of is er weer een verhaaltje waar je jezelf mee in slaap sust…

🧐

Ik vind dat een lastige. 

Kijk, het antwoord is simpel.

Je schrijft je in op enkele huizenoppas websites, reageert op aanvragen en gaat oppassen. 

Het is hetzelfde als een onderneming starten. Je hebt een product of dienst dat een probleem oplost, maakt een website, adverteert en levert wat je aanbiedt. 

Eventueel verkoop je je huis en leef je van huis naar huis. 

Eventueel zeg je je vaste baan op en leeft van de opbrengsten. 

Maar dat is natuurlijk niet de échte vraag. Alhoewel er veel praktische zaken zijn waar ik antwoord op kan geven, is er iets dat veel belangrijker is. 

Waarom wil je op huizen passen? Want waar komt de vraag ‘hoe begin je’ vandaan?

Als je ons leven nu bekijkt, ziet dat er enorm vrij uit. En dat is het ook. We zitten een half jaar in Nederland en de andere helft in het buitenland. 

We hoeven nergens rekening mee te houden en kunnen plannen wat we willen. 

Maar als je 20 jaar geleden bij ons kwam, dan had dit helemaal niet gekund. De kinderen woonden nog thuis en ik had nog m’n fysieke bedrijf.

Ergens hadden we de wens om meer te reizen, mensen te ontmoeten en de wereld te ontdekken. 

Tot 3 jaar geleden deden Tanja en ik dat apart van elkaar. Zo vertrok ik regelmatig naar overzeese landen en Tanja voelde zich meer thuis op Europees grondgebied.

Zo’n 10 jaar terug begon ik met meer online werken. En dat beviel goed en ik had het plan om 100% online te gaan. 

De kinderen gingen ongeveer 8 jaar geleden studeren en op kamers. 

Dus ja, het huis werd leger en 3 jaar geleden besloten we om het volledig naar ons zin te maken. 

Toen we klaar waren, kregen we ineens de ingeving het te verkopen, niks terug te kopen en dit keer samen te gaan reizen.

Het grappige is dat we nooit als doel hadden om op huizen te passen. Dat idee kwam zomaar aanwaaien. 

Dat we zo makkelijk zonder ‘thuis’ kunnen en dit fulltime zijn gaan doen  is dus niet begonnen met het aanmelden op een website. Er zijn vele stapjes daarvoor gezet. 

Het is heel belangrijk om daar waar je nu staat, niet te vergelijken met waar wij nu staan. 

Hoe onze relatie met elkaar is, wat we belangrijk vinden en wat we bereid zijn om te laten, is allemaal onderdeel van die reis. 

Onze vraag is al 22 jaar: wat hebben we écht nodig? En daar werken we dan stap voor stap naar toe.  

Volgende keer meer over hoe we die stappen zetten. 

Groeten, 

Frank Bruining 

Kort:

Momo is een mysterieus, zwervend meisje dat in een oud amfitheater aan de rand van een stad leeft. Ze heeft geen ouders, geen geld en geen bezit, maar ze heeft één bijzondere gave: ze kan luisteren.

Mensen komen naar haar toe om hun zorgen, dromen en verhalen te delen. Door haar aandacht en aanwezigheid vinden ze oplossingen, inzichten en rust. Ze doet eigenlijk niets, maar juist daardoor gebeurt er van alles.

Dan verschijnen de Grijze Heren - de “tijdspaarders”. Ze overtuigen de mensen dat ze hun tijd moeten besparen, efficiënter moeten worden en hun energie moeten investeren in productiviteit.

Mensen stoppen met spelen, ontmoeten, praten en dromen, want dat “kost teveel tijd”. Ze werken harder, plannen meer, optimaliseren alles… maar hoe meer tijd ze “sparen”, hoe minder tijd ze lijken te hebben.

Momo merkt dat iedereen ongelukkiger wordt en besluit de Grijze Heren te bestrijden. Met hulp van Meester Hora, de beheerder van de tijd, leert ze dat elke menselijke seconde een uniek geschenk is.

Hoe het verder afloopt wil ik niet verklappen. Maar wel wat jij hiermee kunt.

Het bizarre is namelijk:

Vijftig jaar geleden schreef Ende dit verhaal.

En vandaag is het actueler dan ooit.

Niet de Grijze Heren, maar je agenda, je telefoon, je mail en je eindeloze to-dolijst stelen je tijd.

De vraag is:

Blijf je rennen, of neem je je tijd terug?

Ik kies voor het laatste. En dat begint met één keuze: stoppen met uitstellen van wat er écht toe doet.

Reflectievraag voor jou:

Wat is één ding dat je al weken, maanden, misschien jaren uitstelt…

…en waarvan je weet dat het je leven lichter zou maken als je het vandaag zou doen?

Groeten,

Frank Bruining

Vraag:

Wat zou je moeten veranderen, zodat alles wat je doet een stuk makkelijker gaat?

Leuke vraag hè?

Het is zo’n vraag die ik mezelf regelmatig stel. 

Bijvoorbeeld in m’n bedrijf.

• Vaste tijdstippen voor het sturen van mails in plaats van af hoc besluiten. 

• Volledige verantwoordelijkheid creditnota’s bij teamlid in plaats van zelf goedkeuren.

• Stoppen met bepaalde betalingsmogelijkheden in plaats van alles aan blijven bieden. 

Zo’n vraag kun je ook privé aan jezelf stellen. Hebben wij ook gedaan. 

En nu zijn we huizenoppassers, hebben geen eigen huis meer en leven vanuit een rugzak. 

Hoe zit dat bij jou? Wat zou jij kunnen veranderen, zodat alles een stuk makkelijker gaat (pak 1 onderwerp en wees nieuwsgierig naar wat er komt). 

Let me know!!

Groet.

Frank Bruining