Een stiekeme beloning
En je weet precies waar ik het over heb
Gefeliciteerd! Je doet precies wat je moet doen door niks te doen!
Ken je dat? Je weet precies wat goed voor je is. Je hebt het boek gelezen, de podcast geluisterd, misschien zelfs een cursus gevolgd.
Dusssss:
Je weet dat je meer moet bewegen, minder moet scrollen, vaker “nee” moet zeggen, of eindelijk dat ene gesprek moet voeren.
En toch… doe je het niet.
Mag ik je een geheimpie verklappen?
Kom eens dichterbij….
…
…
Nog een stukkie…
Ja, prima:
Weet je waarom je het niet doet?
Je wordt er stiekem voor beloond.
Geen applaus of zo. En ook geen dikke vette bonus.
Nee, het is zo subtiel.
Het is iets dat zich diep in je systeem heeft geworteld.
Een beloning voor niet doen wat je weet.
En zo enorm verleidelijk, dat je er bijna niet onderuit komt.
Neem mij. Ik ben een meester in het uitstellen van dingen die ik spannend vind.
(Of van dingen die ik helemaal niet leuk vind om te doen, maar weet dat ik ze wel moet doen.)
Lastig telefoontje plegen? Eerst even koffie. Artikel schrijven? Even snel mijn mailbox legen.
Is het plan om naar de sportschool te gaan? O jee, teveel gegeten…
En wat krijg ik daarvoor terug? Wat is dan de beloning?
Rust. Even geen gedoe. Geen confrontatie. Geen risico op afwijzing.
Mijn brein geeft me een aai over mn bolleke:
“Goed zo, Frank. Je hebt jezelf weer even beschermd tegen het Grote Onbekende.”
En dat voelt, heel even, best lekker.
Kijk:
We zijn gewoontedieren. Ons brein houdt van voorspelbaarheid. Elke keer dat je niet doet wat je eigenlijk zou moeten doen, krijg je een shotje comfort.
Het zegt ook:
“Je hoeft niet te veranderen. Je hoeft niet te falen. Je hoeft niet te groeien.”
En dat is precies de beloning: je mag lekker blijven waar je bent.
Maar ergens diep vanbinnen weet je: dit is niet het leven waar je écht blij van wordt.
Je weet dat je meer kunt, meer wilt, meer bént.
Maar…
… zolang de beloning van het niet-doen groter voelt dan de beloning van het wél-doen, blijf je hangen.
Wil je weten hoe je dit doorbreekt?
(Geloof me dit is lastig, maar werkt wel.)
👉 Eerlijk zijn.
Nee nee, niet tegen de buitenwereld, maar tegen jezelf.
Gewoon durven kijken naar de kleine beloningen die je jezelf geeft. De rust, de veiligheid, het uitblijven van kritiek. En dan de vraag stellen:
“Wat levert het me écht op als ik blijf waar ik ben?”
En: “Wat zou er gebeuren als ik het toch eens anders doe?”
Misschien is het tijd om jezelf niet langer te belonen voor het uitstellen, maar voor het proberen en voor het risico nemen en zelfs voor het falen.
Want daar, in dat ongemak, ligt de echte groei.
Groet,
Frank Bruining
komt tijd, komt raad. maar raad eens... raad komt nooit op tijd. als ik dat eerder had geweten, was ik verder gekomen. ik raad mezelf aan mijn eigen raad niet op te volgen. die tijd is geweest.