Ik heb ook geen huis. Ik pas af en toe op een huis en ik heb ook een paar jaar in mijn caravan gewoont. Ik leef nu ook als een vrije vogel. En heel wat mensen hebben ook de vraag gesteld. En wat later als je op pensioen bent. Dan antwoord ik; Ik ben al op pensioen. Ik heb geen kinderen en dat maakt het voormij wel gemakkelijk. Ik hoef alleen maar aan mijzelf te denken.
Die vraag over pensioen heb ik nog niet gehad. Waarschijnlijk omdat iedereen denkt dat ik echt nooit ga stoppen met werken. Terwijl ik toch wel een soort van pensioen ben. Ik vind alleen de term pensioen zo ouderwets.
Ik denk dat het gewoon wennen is.
(Daarbij vind ik het wel leuk om soms wat te doen. Beetje advies hier en daar. Maar totaal anders dan voorgaande jaren.)
In ieder geval: vrij als vogel.
Tof dat je ook geen huis hebt. En (ook) op pensioen bent. Er zijn er niet veel in een soortgelijke situatie.
Hi Frank, ik vind inderdaad dat onze kinderen de keuze maken om een gezin met kinderen te starten. Mijn vrouw en ik hebben de kinderen ook zelf moeten verzorgen omdat er geen oma's en opa's meer waren. Oké, dit betekende dat we alles zelf moesten plannen en organiseren en leuke dingen soms voorbij gingen zonder er aan deel te kunnen nemen. Nu is het wel easy voor ons om de keuze te maken om geen kinderopppasser te worden. We wonen in Spanje en kunnen, ook al zouden we het willen, niet op kleinkinderen oppassen. En waarom zou je nog kinderen op deze gekke wereld willen zetten. Er zijn genoeg kinderen om te helpen en een fijn gezin te geven. Fijne en mooie dag gewenst.
Ik ben ook zo opgegroeid. Zodra de kleinkinderen kwamen zijn mijn ouders naar het buitenland verhuisd. Dat was best wel jammer, maar niet meer dan dat. Hetzelfde geldt voor de moeder van mijn man, die was gek op reizen
Ik woon nu zelf met mijn man in het buitenland. Onze dochter vind dat prima, ze heeft nog geen kinderen. Onze zoon woont ook in het buitenland, ook nog geen kinderen. Maar wel het reisvirus overgenomen. Het is inderdaad maar net wat je belangrijk vind. Onze kinderen leerden dat je dromen nastreven belangrijker is dan geld verdienen. En dat doen ze nu dus. Onze zoon heeft ook geen huis en al die beslommeringen. En ze weten dat als de nood aan de man is, wij er voor ze zijn. Maar zolang alles goed gaat, gaat ieder zijns weegs. Wat je het is de projectie van de mensen zelf.. gelukkig zijn er veel soorten mensen.
Iedereen mag daar zijn eigen mening over hebben vind ik zelf. Mijn ouders passen niet op en doen alleen leuke uitstapjes eens in de zoveel tijd. Mijn schoonouders passen wel 2keer per week op en doen studiedagen. Dit vinden ze leuk en dat moet het ook blijven vind ik. Mijn kind, mijn verantwoordelijkheid niet die van de opa's en oma's. Leuk geschreven stuk!
Dank je wel. En dat klinkt als heel fijn en gezellig geregeld.
Vrienden van ons - ook ondernemers - zijn pas opa en oma geworden, en zijn helemaal hoteldebotel van de nieuwe aanwinst. Dat hadden ze nooit verwacht en passen nu met vaste regelmaat op. Gewoon omdat ze het leuk vinden.
Als je het doet, dan voor 100% toch. Fijn te lezen hoe het bij jou gaat. Dank.
Ik vind vooral dat iedereen de keus mag maken waar hij/zij zich fijn en vrij bij voelt. Of je nu oppas opa/oma wilt zijn of niet. Mijn moeder was meteen heel duidelijk: ik ga niet oppassen. Prima, ik wilde ook geen kinderen voor mijn ouders ;)
Ik zie om me heen ook oma’s hier in het dorp met 9 kleinkinderen die elke maandag en donderdag oppassen en dat héérlijk vinden! (Bij een van die oma’s mochten wij met onze zoon een dagje op de camping vertoeven, zodat hij kon spelen met haar kleinzoon)
Deze oma vertelde me dat ze als moeder altijd fulltime gewerkt heeft met veel passie en plezier en dat vader huisman was. Maar nu geniet ze volop van het oma zijn. Dat was voor haar vrijheid.
Dus mooi Frank, ik gun het jullie; die vrijheid! En ik vind ook het verhaal van oma Mieke inspirerend!
Wie weet wil ik later ook wel 1 of 2 dagen ‘oppassen’ aka genieten van de kinderen van mijn kinderen (wel de lusten niet de lasten) of wie weet woon ik dan ook in Spanje of Portugal. We gaan het zien!
Zeker mag iedereen die keus maken. Maar soms lijkt het wel of er aan verwachtingen voldaan moet worden.
(Of althans dat denken ze.)
En ik ben het helemaal met je eens dat zo’n oma Mieke inspirerend is. En dat er zat zijn die er van genieten. Wie weet denk ik er over een paar jaar heel anders over en ben ik de leukste oppasopa 🤓
Ik woon wel in een huis, het kleinste van de buurt met één slaapkamer. Ik hou van deze plek, want kan zo het bos inlopen. Af en toe pas ik op de jonge hond van mijn dochter en schoonzoon. Het voelt als een soort "proefdraaien" voor als er een kleinkind komt. De piketpaaltjes heb ik allang gezet. Af en toe is wezenlijk anders dan een vaste dag in de week. En trouwens ik mag nog een beste tijd tot aan mijn pensioen, dus mijn vrije tijd deel ik zelf wel in 😄.
Nu zijn er bij mijn 4 volwassen kinderen nog geen kleinkinderen. Indien wel voel ik geen enkele verplichting om wederom zorgtaken op mij te nemen. 30 jaar lang heeft mijn leven in teken van zorgen gestaan. De vrijheid die ik nu ervaar is veel te waardevol om op te geven.
Geen idee of ik mocht ik oma worden en mijn kinderen zouden vragen om bij te springen, dit voor vast zou willen. Misschien omdat ik het leuk vind. Ik voel me i.i.g. niet verplicht.
Zoals jullie leven, misschien in een andere vorm (met camper), trekt ook mij. Momenteel zou ik deze keuze kunnen maken. Ben er dus serieus over na gaan denken. Toch is mijn katten familie mij lief, ben gehecht aan ze. Houd ervan om van een huis een thuis te maken.
Zo maakte ik de keuze andersom. Ik zorg dat mijn woning zo is, dat ook anderen er langere tijd kunnen zijn, zodat ik kan reizen. Weet toevallig dat er mensen zijn die op huizen en dieren passen😉
Ik heb ook geen huis. Ik pas af en toe op een huis en ik heb ook een paar jaar in mijn caravan gewoont. Ik leef nu ook als een vrije vogel. En heel wat mensen hebben ook de vraag gesteld. En wat later als je op pensioen bent. Dan antwoord ik; Ik ben al op pensioen. Ik heb geen kinderen en dat maakt het voormij wel gemakkelijk. Ik hoef alleen maar aan mijzelf te denken.
Die vraag over pensioen heb ik nog niet gehad. Waarschijnlijk omdat iedereen denkt dat ik echt nooit ga stoppen met werken. Terwijl ik toch wel een soort van pensioen ben. Ik vind alleen de term pensioen zo ouderwets.
Ik denk dat het gewoon wennen is.
(Daarbij vind ik het wel leuk om soms wat te doen. Beetje advies hier en daar. Maar totaal anders dan voorgaande jaren.)
In ieder geval: vrij als vogel.
Tof dat je ook geen huis hebt. En (ook) op pensioen bent. Er zijn er niet veel in een soortgelijke situatie.
Hi Frank, ik vind inderdaad dat onze kinderen de keuze maken om een gezin met kinderen te starten. Mijn vrouw en ik hebben de kinderen ook zelf moeten verzorgen omdat er geen oma's en opa's meer waren. Oké, dit betekende dat we alles zelf moesten plannen en organiseren en leuke dingen soms voorbij gingen zonder er aan deel te kunnen nemen. Nu is het wel easy voor ons om de keuze te maken om geen kinderopppasser te worden. We wonen in Spanje en kunnen, ook al zouden we het willen, niet op kleinkinderen oppassen. En waarom zou je nog kinderen op deze gekke wereld willen zetten. Er zijn genoeg kinderen om te helpen en een fijn gezin te geven. Fijne en mooie dag gewenst.
Wie weet komen ze een keertje een weekje naar Spanje. Dan worden jullie opa en oma Spanje. Of opa en oma zon.
Ik ben ook zo opgegroeid. Zodra de kleinkinderen kwamen zijn mijn ouders naar het buitenland verhuisd. Dat was best wel jammer, maar niet meer dan dat. Hetzelfde geldt voor de moeder van mijn man, die was gek op reizen
Ik woon nu zelf met mijn man in het buitenland. Onze dochter vind dat prima, ze heeft nog geen kinderen. Onze zoon woont ook in het buitenland, ook nog geen kinderen. Maar wel het reisvirus overgenomen. Het is inderdaad maar net wat je belangrijk vind. Onze kinderen leerden dat je dromen nastreven belangrijker is dan geld verdienen. En dat doen ze nu dus. Onze zoon heeft ook geen huis en al die beslommeringen. En ze weten dat als de nood aan de man is, wij er voor ze zijn. Maar zolang alles goed gaat, gaat ieder zijns weegs. Wat je het is de projectie van de mensen zelf.. gelukkig zijn er veel soorten mensen.
Mooi om te lezen. En ja, gelukkig zijn er vele soorten mensen.
Dank voor je reactie.
Iedereen mag daar zijn eigen mening over hebben vind ik zelf. Mijn ouders passen niet op en doen alleen leuke uitstapjes eens in de zoveel tijd. Mijn schoonouders passen wel 2keer per week op en doen studiedagen. Dit vinden ze leuk en dat moet het ook blijven vind ik. Mijn kind, mijn verantwoordelijkheid niet die van de opa's en oma's. Leuk geschreven stuk!
Dank je wel. En dat klinkt als heel fijn en gezellig geregeld.
Vrienden van ons - ook ondernemers - zijn pas opa en oma geworden, en zijn helemaal hoteldebotel van de nieuwe aanwinst. Dat hadden ze nooit verwacht en passen nu met vaste regelmaat op. Gewoon omdat ze het leuk vinden.
Als je het doet, dan voor 100% toch. Fijn te lezen hoe het bij jou gaat. Dank.
Ik vind vooral dat iedereen de keus mag maken waar hij/zij zich fijn en vrij bij voelt. Of je nu oppas opa/oma wilt zijn of niet. Mijn moeder was meteen heel duidelijk: ik ga niet oppassen. Prima, ik wilde ook geen kinderen voor mijn ouders ;)
Ik zie om me heen ook oma’s hier in het dorp met 9 kleinkinderen die elke maandag en donderdag oppassen en dat héérlijk vinden! (Bij een van die oma’s mochten wij met onze zoon een dagje op de camping vertoeven, zodat hij kon spelen met haar kleinzoon)
Deze oma vertelde me dat ze als moeder altijd fulltime gewerkt heeft met veel passie en plezier en dat vader huisman was. Maar nu geniet ze volop van het oma zijn. Dat was voor haar vrijheid.
Dus mooi Frank, ik gun het jullie; die vrijheid! En ik vind ook het verhaal van oma Mieke inspirerend!
Wie weet wil ik later ook wel 1 of 2 dagen ‘oppassen’ aka genieten van de kinderen van mijn kinderen (wel de lusten niet de lasten) of wie weet woon ik dan ook in Spanje of Portugal. We gaan het zien!
Zeker mag iedereen die keus maken. Maar soms lijkt het wel of er aan verwachtingen voldaan moet worden.
(Of althans dat denken ze.)
En ik ben het helemaal met je eens dat zo’n oma Mieke inspirerend is. En dat er zat zijn die er van genieten. Wie weet denk ik er over een paar jaar heel anders over en ben ik de leukste oppasopa 🤓
Je bent nu al de leukste huizenoppa (sser) dus dat komt vast helemaal goed!
Hahahaha dank je wel ☺️
Ik woon wel in een huis, het kleinste van de buurt met één slaapkamer. Ik hou van deze plek, want kan zo het bos inlopen. Af en toe pas ik op de jonge hond van mijn dochter en schoonzoon. Het voelt als een soort "proefdraaien" voor als er een kleinkind komt. De piketpaaltjes heb ik allang gezet. Af en toe is wezenlijk anders dan een vaste dag in de week. En trouwens ik mag nog een beste tijd tot aan mijn pensioen, dus mijn vrije tijd deel ik zelf wel in 😄.
Nu zijn er bij mijn 4 volwassen kinderen nog geen kleinkinderen. Indien wel voel ik geen enkele verplichting om wederom zorgtaken op mij te nemen. 30 jaar lang heeft mijn leven in teken van zorgen gestaan. De vrijheid die ik nu ervaar is veel te waardevol om op te geven.
Geen idee of ik mocht ik oma worden en mijn kinderen zouden vragen om bij te springen, dit voor vast zou willen. Misschien omdat ik het leuk vind. Ik voel me i.i.g. niet verplicht.
Zoals jullie leven, misschien in een andere vorm (met camper), trekt ook mij. Momenteel zou ik deze keuze kunnen maken. Ben er dus serieus over na gaan denken. Toch is mijn katten familie mij lief, ben gehecht aan ze. Houd ervan om van een huis een thuis te maken.
Zo maakte ik de keuze andersom. Ik zorg dat mijn woning zo is, dat ook anderen er langere tijd kunnen zijn, zodat ik kan reizen. Weet toevallig dat er mensen zijn die op huizen en dieren passen😉