Nog steeds op zoek naar dat ene inzicht?
Ik denk dat je dit bericht niet wil negeren. Het antwoord is simpel.
Hij zette de auto’s in de was. Schilderde de schutting en schuurde de vloer.
Dag na dag. Tot hij er genoeg van had.
“You said you’d teach me karate.”
Waarop zijn mentor Mr Miyagi zei:
“I am teaching you.”
Daniel deed het, maar snapte er niks van. Maar omdat hij bleef, ontdekte hij waarom.
Ik zie het bij mensen om me heen. Van opleiding naar opleiding. Van boek naar boek. Van coach naar cursus. Steeds op zoek naar dat ene inzicht.
Maar de inhoud is vaak niet zo anders. De aanpak ook niet.
We weten het. En stappen toch weer in hetzelfde patroon.
Ik ook. Er zijn onderwerpen waar ik liever over blijf lezen dan dat ik ze doe.
Dus ben ik weer begonnen. Met The Artist’s Way van Julia Cameron. Elke ochtend drie A4’tjes schrijven. Met de hand. Zonder doel. Zonder teruglezen.
Het is het eerste dat ik doe in de ochtend.
(Wel met een bakkie koffie erbij hoor.)
Saai? Ja.
Effect? Ook ja.
Mijn humor verandert. Mijn ideeën komen vanuit een andere hoek. Mijn ochtend begint zonder telefoon.
Maar dat moet je zelf ervaren.
Pak iets op wat je al kent. Een boek. Een oefening. Iets waar je mee begonnen bent maar niet mee volgehouden hebt.
De kunst zit niet in het vinden van een nieuwe methode, maar in het staan op dezelfde plek, met dezelfde oefening, en nu écht ervaren wat die oefening met je doet.
Zoals Bruce Lee mooi zei:
“I fear not the man who has practiced 10,000 kicks once, but I fear the man who has practiced one kick 10,000 times.”
Dus. Doe. Het. Gewoon.
Wax on. Wax off.
Frank Bruining
P.S. wat ga jij doen?