Ja maar, als iedereen dit zou doen
Wat als we massaal zouden besluiten dat het leven niet draait om werken tot je erbij neervalt, maar om ervaren, ontdekken, bijdragen?
Stel je voor dat iedereen dit zou doen…
Als iedereen zou huizenoppassen. Als iedereen minder zou gaan werken.
Wat dan? Die vraag wordt ons best veel gesteld. Ach, vraag… meestal meer een oordeel.
Maar toch.
Stel je voor: de ochtendzon schijnt door het raam van een huis dat niet van jou is, maar waar je je wél thuis voelt. Je hoeft niet te stressen over de hypotheek, de lekkende kraan of de buren die wéér hun heg niet knippen.
Je leeft licht, met alleen een rugzak vol spullen en een hoofd vol plannen.
Je werkt minder, leeft meer.
Je hebt tijd voor een wandeling, een goed gesprek, een boek dat al maanden op je ligt te wachten
Wat als we allemaal zouden kiezen voor minder bezit en meer vrijheid?
Wat als we massaal zouden besluiten dat het leven niet draait om werken tot je erbij neervalt, maar om ervaren, ontdekken, bijdragen?
De economie zou schrikken.
De makelaars zouden zich achter de oren krabben. De files zouden oplossen als sneeuw voor de zon.
Maar belangrijker:
we zouden elkaar weer zien. Echt zien. Niet als concurrenten op de arbeidsmarkt, maar als mensen die samen leven, zorgen, delen.
Misschien klinkt het naïef.
Misschien denk je: “Ja, leuk Frank, maar wie betaalt dan de rekeningen?”
Goeie vraag. Maar draai het eens om: wie betaalt de rekening als je altijd maar doorrent, altijd maar meer moet, altijd maar vastzit?
De rekening komt toch. Alleen nu betaal je ‘m met je tijd, je energie, je vrijheid.
Dus stel je voor dat iedereen het zou doen…
Misschien wordt de wereld er niet perfect van. Maar wel een stuk lichter.
En wie weet, misschien begin jij gewoon.
Vandaag. Met één dag minder werken. Of een maand huizenoppassen.
Gewoon, om te voelen hoe vrijheid smaakt.
Wat zeg je er van?
Groet,
Frank