Passie of noodzaak?

Het conflict tussen onze plichten en onze verlangens, en de keuzes die we moeten maken tussen die twee.​​​​​​​​​​​​​​​​

“Je hebt tijd, Frank. Tijd om uit te zoeken wat je echt wilt doen.”

Dat zegt April tegen haar man in de film Revolutionary Road.

Ze stelt voor alles te verkopen en naar Parijs te vertrekken. Zij werkt. Frank onderzoekt wat hij wil. Simpel plan.

Frank zegt:

“Lieverd, dat is niet echt realistisch.”

April legt uit dat het niet om een specifiek talent gaat. Het gaat om wie hij is als persoon.

Frank vindt zichzelf geen kunstenaar. Geen schrijver. Dus het plan klopt niet.

Herken je dat? Niet het plan afwijzen, maar jezelf alvast overtuigen dat je het niet kan?

Dan is April zwanger.

En John komt op bezoek.

John zit in een instelling. Iedereen noemt hem gestoord. Hij is de enige die hardop zegt wat iedereen weet:

“Ik zou er niet van opkijken als hij haar opzettelijk zwanger heeft gemaakt, zodat hij de rest van zijn leven achter een zwangerschapsjurk kan verschuilen.”

Hij ziet het patroon gelijk: de zwangerschap is niet de reden dat ze niet gaan. Het is de smoes om niet te hoeven gaan.

“Zo hoeft hij nooit te ontdekken waar hij werkelijk van gemaakt is.”

Frank wordt razend.

Hij weet dat John gelijk heeft.

We creëren onze eigen gevangenis.

Door een huis te kopen met een veel te hoge hypotheek. We doen werk die een levensstijl geeft die nóg beter werk vereist.

We krijgen kinderen op momenten dat we zouden moeten uitzoeken wie we eigenlijk (willen) zijn.

En dan zeggen we: ik kan niet veranderen, ik heb verantwoordelijkheden.

Dat klopt. Maar die verantwoordelijkheden? Die hebben we zelf gekozen.

Ik weet niet hoe het met jou is. Ik heb dit leven geleefd.

En ik heb keuzes gehad, maar nooit geweten dat ik ze had kunnen maken.

Althans niet bewust. Ik heb gewoon gedaan waarvan ik dacht dat van me verwacht was.

Ik heb er absoluut geen spijt van. Ook al is dit een cliché, het is echt zo: ik heb er veel van geleerd.

Ik weet dat er altijd een andere keuze is. Ik weet dat we onszelf verhalen (laten) aanpraten. Die we ook graag willen geloven. Omdat het ook wel comfortabel is.

Daarom ben ik altijd aan het kijken wat ik nog doe en waarom ik het doe. En ik kijk ook wat ik kan laten gaan, wat niet meer bij me past.

(Niet alleen werkzaamheden, maar ook m’n huis of m’n bedrijf.)

Hoe doe jij dat?

Groet,

Frank Bruining