Volgende vraag graag…

“Ik vind het inspirerend wat jullie doen”, zegt Yvonne. 

“Nou, ik zou het niet kunnen, mijn boeken gaan nooit weg!” Antwoordt Suzanne tijdens de groepscoachcall die ik maandelijks heb met de leden. 

Ik had verteld dat ik mijn boekenkast van iets meer dan 400 boeken had teruggebracht tot 6 boeken.

Niet alleen mijn fysieke boeken (want er passen geen boeken in mijn 24 liter rugzakje) maar ook mijn digitale boeken. 

Oké oké. Dikke papieren boeken wegdoen, oké. 

Maar WAAROM ook digitale boeken…?

Dat vraag je je toch af. Of niet misschien. 

(Maar ik ga het toch uitleggen.)

Hiero is ‘t:

> Minder keuzes - meer vrijheid <

Weet je, ik ga die boeken toch niet nog een keer lezen. 

En die boeken, die al jaren digitaal liggen te verstoffen, ga ik ook nu niet openslaan. 

Want waarom heb ik dat niet eerder gedaan dan?

Dus toen Suzanne vertelde dat ze haar boeken nooit ging wegdoen, vroeg ik haar ook of ze ze nog ging lezen. 

“Ja, dat ben ik wel van plan.”

“En wanneer heb je je dat voor het laatst voorgenomen?” vroeg ik. 

“VOLGENDE VRAAG” wuifde ze lachend tegen de camera op haar laptop. 

Kijk, niemand hoeft van mij dingen weg te doen. Echt niet. Zou er nog bij moeten komen…

Dat Tanja en ik zo extreem doen, raad ik niet iedereen aan. Het heeft ook meer dan 20 jaar gekost om dit in kleine stapjes te bereiken.

Misschien is het wel inspirerend voor je op een andere manier. 

Wie weet kijk je straks anders naar je kleding- of boekenkast. 

En vraag je jezelf af: 

Wat ga ik echt nog gebruiken?

Want…

Als er bij spullen geen jippie-ajee gevoel komt en je er te lang over na moet denken, is het misschien wel tijd om er iemand anders blij mee te maken. 

Toch?

Ik kan je wel zeggen, dat zelfs het opruimen van m’n digitale boeken enorm veel ruimte gaf in m’n hoofd. 

Toch bijzonder hè, voor iets dat niet fysiek ergens staat?

Probeer het eens. Begin klein. Bijvoorbeeld met het rommellaatje in de keuken. 

Groet,

Frank Bruining