Waar was je nou?

Soms hoeft het gewoon niet meer

Ik ben Narnia (weer) gaan lezen. Wat een prachtverhaal is dat toch. Je hebt de groeten van Aslan.

Het was er gewoon niet. De behoefte - of misschien wel de noodzaak - om iets te schrijven. Hier op Substack. Eigenlijk best een bijzonder moment om tot de conclusie te komen dat er niets meer geschreven hoeft te worden.

Meer dan 23 jaar schrijf ik. Van korte tweets op wat vroeger Twitter heette tot blogs en zelfs complete eBooks. Waarom die b met een hoofdletter staat, ik heb geen idee. Maar ik had er altijd lol in. Gewoon het delen van mijn ervaringen, mijn lessen. Want, dat was - met zo’n naar woord - m’n missie: persoonlijke ontwikkeling voor iedereen.

Meestal betrap ik mezelf erop dat ik te lang doorga met iets. Ik weet dat ik moet stoppen. Maar er is altijd wel een reden om door te gaan: geld, status, identiteit. Misschien wel onuitgesproken verwachtingen. Ik trap er iedere keer weer in. Probeer maar eens te stoppen met de verslaving aan aandacht, likes en de bijbehorende dopaminedrugs. (O, je dacht dat ik voor jou schreef?)

Dan opeens hak ik knopen met spaanders en stop abrupt. En laat ik iedereen in verwondering of verwarring achter. Dat denk ik dan hè. Maar in de echte wereld is iedereen ook gewoon met zichzelf bezig. Dus waarschijnlijk heb je me helemaal niet gemist. Je weet wel, ik schreef wekelijks een artikel. Mailde je vaak tot wel 3 keer in de week. Dat stopte in mei. En nu ook in juni.

Op dit medium - Substack - nam ik mezelf voor om alleen maar te schrijven als ik niet hoefde te schrijven. Zonder doel, zonder motivatie. Ik wilde weten wat er zich dan aandient. Want waarover ga ik dan schrijven? Het kwam er niet uit. Ik bleef dezelfde thema’s beschrijven. Het leek anders, maar het was het niet. Is dat erg? Nee, natuurlijk niet. Misschien is dit gewoon mijn ding. Maar ik denk het niet. Ik vermoed dat er veel meer schuilgaat onder al dat geschrijf.

Ik schrijf nu meer dan ooit. Iedere ochtend. Een half uur lang. Bijna onleesbaar, want het hoeft door niemand gelezen te worden. Zelfs niet door mezelf. Ik schrijf 100% voor mij. Gewoon dat wat er komt. Soms is het onzin en soms slaat het ergens op. Het maakt me niet uit. Het maakt me vrij. Ik krijg andere gedachten, m’n hoofd voelt ruimer en er is een ander soort rust - of nee - het is meer een stilte. Alsof de woorden in m’n hoofd getransporteerd worden naar het papier. Zonder likes, zonder commentaar, zonder doel.

Juni is de maand waar ik m’n meiproject verder uitdiep. Het voelt alsof ik net als een beeldhouwer stukjes wegchip om tot de kern te komen. Welke kern weet ik niet. Misschien is het chippen wel juist de kern.

Dit wilde ik wel graag met je delen. De rest van de maand zul je geen mail of andere publicatie van me gestuurd krijgen. Uiteraard ben je vrij om te reageren. Als ik uitgechipt ben, zal ik er op reageren (denk ik).

Frank