Gestopt jij?
Maar wat doe je dan de hele dag?
Ik zei altijd: ik stop nooit met werken.
Niet omdat ik moest. Maar omdat ik het leuk vond.
En dat was ook zo.
Mensen laten zien dat er meer mogelijk is dan ze dachten. Dát gaf me energie. Elke keer weer.
Dus ik geloofde mezelf.
Maar er is een verschil tussen werk dat energie geeft en werk dat je kiest als alles wegvalt.
Dat verschil kende ik niet.
Nu wel.
M’n agenda is leeg. M’n inkomen loopt. M’n vrouw is blij. M’n hoofd heeft rust.
Ik weet niet wat ik wil doen
Dat is raar om te zeggen als je 59 bent.
Maar het is waar.
Vier jaar geleden begon ik een sabbatical. Ik dacht: even bijkomen, dan weet ik het wel weer.
Dat wist ik niet.
Drie jaar geleden dacht ik hetzelfde.
Twee jaar geleden ook.
Nu denk ik: misschien is dit het antwoord.
Elke ochtend schrijf ik drie pagina’s. Alles wat er in m’n hoofd zit. Gedachten, dromen, irritaties, niets.
Nooit komt er iets over werk.
Dat zegt genoeg.
Mensen vragen me: “Maar wat doe je dan de hele dag?”
Ik leef.
Dat klinkt zweverig. Dat is het niet.
Ik loop. Ik lees. Ik zit. Ik praat met Tanja. Soms schrijf ik iets. Soms niet.
En niemand wacht op me. En ik kom niet in beweging.
Dat had ik niet verwacht.
Ik stelde mezelf de vraag die ik anderen altijd stel: als je 10 miljoen op de bank hebt, blijf je dan doen wat je nu doet?
Ik dacht van wel.
Dat dacht ik.
Op m’n 54ste ben ik stilletjes met pensioen gegaan. Zonder het te weten.
Raar.
Maar wel fijn.
Wordt vervolgd.
Frank
Nou, dat gevoel herken ik wel. 4 jaar terug mijn bedrijf gestopt. En nu vraag ik me nog steeds wel eens af : wat kan of beter wil ik gaan doen ? Alsof niets doen geen optie is. Er een groter doel moet zijn. Ik heb een gevoel dat er wat ‘mist’. Maar wat als dit het nou is ?! Ik ben gezond, gelukkig, vul mijn dagen met waar ik blij van word. Kan dit niet al gewoon genoeg zijn, het doel op zich ?
Thnx Frank voor het inzicht. 🙏🏼
Ik herken het ook! Precies zo. Ik was gestopt met mijn bedrijf omdat mijn man ziek was. Maar ik had steeds het gevoel dat ik eigenlijk iets moest doen. Ook ingegeven door anderen. Dus ik volgde een coach opleiding en kwam tot de ontdekking dat ik vele gaven had, maar niet die van coach. Verschrikkelijk vond ik het. Toen ging ik koken voor anderen. Taarten leren bakken. Bij een cateraar werken (vreselijk!). Vrijwilliger in de hospice. Van alles gedaan en geprobeerd en ook weer mee gestopt. Nu zorg ik twee keer per week voor mn kleinkinderen, ik heb een moestuin en ik schrijf. We trekken er op uit met ons busje. Ik wandel veel. En nu ben ik er echt helemaal ok mee. Ik geniet en bem gelukkig. Blijkbaar hoorde die fase erbij. Veel succes in je zoektocht!