Nou, dat gevoel herken ik wel. 4 jaar terug mijn bedrijf gestopt. En nu vraag ik me nog steeds wel eens af : wat kan of beter wil ik gaan doen ? Alsof niets doen geen optie is. Er een groter doel moet zijn. Ik heb een gevoel dat er wat ‘mist’. Maar wat als dit het nou is ?! Ik ben gezond, gelukkig, vul mijn dagen met waar ik blij van word. Kan dit niet al gewoon genoeg zijn, het doel op zich ?
Ik herken het ook! Precies zo. Ik was gestopt met mijn bedrijf omdat mijn man ziek was. Maar ik had steeds het gevoel dat ik eigenlijk iets moest doen. Ook ingegeven door anderen. Dus ik volgde een coach opleiding en kwam tot de ontdekking dat ik vele gaven had, maar niet die van coach. Verschrikkelijk vond ik het. Toen ging ik koken voor anderen. Taarten leren bakken. Bij een cateraar werken (vreselijk!). Vrijwilliger in de hospice. Van alles gedaan en geprobeerd en ook weer mee gestopt. Nu zorg ik twee keer per week voor mn kleinkinderen, ik heb een moestuin en ik schrijf. We trekken er op uit met ons busje. Ik wandel veel. En nu ben ik er echt helemaal ok mee. Ik geniet en bem gelukkig. Blijkbaar hoorde die fase erbij. Veel succes in je zoektocht!
Nou, dat gevoel herken ik wel. 4 jaar terug mijn bedrijf gestopt. En nu vraag ik me nog steeds wel eens af : wat kan of beter wil ik gaan doen ? Alsof niets doen geen optie is. Er een groter doel moet zijn. Ik heb een gevoel dat er wat ‘mist’. Maar wat als dit het nou is ?! Ik ben gezond, gelukkig, vul mijn dagen met waar ik blij van word. Kan dit niet al gewoon genoeg zijn, het doel op zich ?
Thnx Frank voor het inzicht. 🙏🏼
Dat dus! Alsof niets doen geen optie is… dank!
Ik leef nu ook al 3 jaar zo. Het gaat goed met mij. Ik heb nog nooit zoveeel geleefd. Ik hoop dat ik 110 jaar Word.
Lekker man!
Ik herken het ook! Precies zo. Ik was gestopt met mijn bedrijf omdat mijn man ziek was. Maar ik had steeds het gevoel dat ik eigenlijk iets moest doen. Ook ingegeven door anderen. Dus ik volgde een coach opleiding en kwam tot de ontdekking dat ik vele gaven had, maar niet die van coach. Verschrikkelijk vond ik het. Toen ging ik koken voor anderen. Taarten leren bakken. Bij een cateraar werken (vreselijk!). Vrijwilliger in de hospice. Van alles gedaan en geprobeerd en ook weer mee gestopt. Nu zorg ik twee keer per week voor mn kleinkinderen, ik heb een moestuin en ik schrijf. We trekken er op uit met ons busje. Ik wandel veel. En nu ben ik er echt helemaal ok mee. Ik geniet en bem gelukkig. Blijkbaar hoorde die fase erbij. Veel succes in je zoektocht!
Dank je wel voor het delen van jouw verhaal. Iedere fase hoort er gewoon bij. Dat geloof ik zeker. Dank.