Nou, dat gevoel herken ik wel. 4 jaar terug mijn bedrijf gestopt. En nu vraag ik me nog steeds wel eens af : wat kan of beter wil ik gaan doen ? Alsof niets doen geen optie is. Er een groter doel moet zijn. Ik heb een gevoel dat er wat ‘mist’. Maar wat als dit het nou is ?! Ik ben gezond, gelukkig, vul mijn dagen met waar ik blij van word. Kan dit niet al gewoon genoeg zijn, het doel op zich ?
Ik herken het ook! Precies zo. Ik was gestopt met mijn bedrijf omdat mijn man ziek was. Maar ik had steeds het gevoel dat ik eigenlijk iets moest doen. Ook ingegeven door anderen. Dus ik volgde een coach opleiding en kwam tot de ontdekking dat ik vele gaven had, maar niet die van coach. Verschrikkelijk vond ik het. Toen ging ik koken voor anderen. Taarten leren bakken. Bij een cateraar werken (vreselijk!). Vrijwilliger in de hospice. Van alles gedaan en geprobeerd en ook weer mee gestopt. Nu zorg ik twee keer per week voor mn kleinkinderen, ik heb een moestuin en ik schrijf. We trekken er op uit met ons busje. Ik wandel veel. En nu ben ik er echt helemaal ok mee. Ik geniet en bem gelukkig. Blijkbaar hoorde die fase erbij. Veel succes in je zoektocht!
Wowww, zo herkenbaar! Ik denk dat we zo gebrainwasht zijn door de maatschappij waarin druk-druk en werken=succesvol de norm is... Als ik kijk naar hoe mijn dochter (en haar vrienden) in Frankrijk leven, dan is dat toch wel helemaal anders dan hier. Daarvan kan ik zoveel leren!
Dus ik leer om stap voor stap te leven, zoals het zich aandient, met een beetje 'werken' (lees: spelen) en rusten, genieten, af en toe schrijven, tijd nemen, leren hoe het anders kan, tijd nemen voor dit schrijven hier, loslaten van het moeten, vertrouwen hebben dat het financiële wel volgt naar wat ik echt wil...
Ik heb jarenlang genoten van het coachen van anderen, dat was mijn grote passie. Ik wou werken tot mijn 84 tot het leven mij 'riep' om het rustiger aan te doen. 54, en nog 30 jaar verwijderd van die leeftijd tot wanneer ik wou blijven werken. Ik had nooit kunnen denken dat ik zo zou leven, gelijkgestemden (online) zou ontmoeten en vooral aan mijzelf werken om die patronen die zo ingesleten zijn, te doorbreken.
Dankjewel Frank, dankjewel medeschrijvers hier in de comments, interessant om te weten dat ik niet alleen ben... En hoeraaaaa, laten we het leven vieren. Het is bedoeld om vrij te zijn, te genieten en te spelen. Misschien dat ik dat wat meer ga doen... :-)
Heeeeerlijk dit, ik ben met 54 jaar gestopt. Ik werkte meestal maar drie dagen per week maar altijd genoeg hobbies te doen en kom soms ook dan nergens aan toe hoe dat kan? Er komt vanzelf weer wat op mijn pad. Een luxe.
Ik doe dit al 20 jaar zo ( ben nu 67 jaar) . Mijn ervaring is wel dat om de zoveel jaar dat gevoel weer bovenkomt. Alsof je weer op hetzelfde kruispunt staat en weer moet her-ijken. Herkenbaar?
Nou, dat gevoel herken ik wel. 4 jaar terug mijn bedrijf gestopt. En nu vraag ik me nog steeds wel eens af : wat kan of beter wil ik gaan doen ? Alsof niets doen geen optie is. Er een groter doel moet zijn. Ik heb een gevoel dat er wat ‘mist’. Maar wat als dit het nou is ?! Ik ben gezond, gelukkig, vul mijn dagen met waar ik blij van word. Kan dit niet al gewoon genoeg zijn, het doel op zich ?
Thnx Frank voor het inzicht. 🙏🏼
Dat dus! Alsof niets doen geen optie is… dank!
Ik herken het ook! Precies zo. Ik was gestopt met mijn bedrijf omdat mijn man ziek was. Maar ik had steeds het gevoel dat ik eigenlijk iets moest doen. Ook ingegeven door anderen. Dus ik volgde een coach opleiding en kwam tot de ontdekking dat ik vele gaven had, maar niet die van coach. Verschrikkelijk vond ik het. Toen ging ik koken voor anderen. Taarten leren bakken. Bij een cateraar werken (vreselijk!). Vrijwilliger in de hospice. Van alles gedaan en geprobeerd en ook weer mee gestopt. Nu zorg ik twee keer per week voor mn kleinkinderen, ik heb een moestuin en ik schrijf. We trekken er op uit met ons busje. Ik wandel veel. En nu ben ik er echt helemaal ok mee. Ik geniet en bem gelukkig. Blijkbaar hoorde die fase erbij. Veel succes in je zoektocht!
Dank je wel voor het delen van jouw verhaal. Iedere fase hoort er gewoon bij. Dat geloof ik zeker. Dank.
Wowww, zo herkenbaar! Ik denk dat we zo gebrainwasht zijn door de maatschappij waarin druk-druk en werken=succesvol de norm is... Als ik kijk naar hoe mijn dochter (en haar vrienden) in Frankrijk leven, dan is dat toch wel helemaal anders dan hier. Daarvan kan ik zoveel leren!
Dus ik leer om stap voor stap te leven, zoals het zich aandient, met een beetje 'werken' (lees: spelen) en rusten, genieten, af en toe schrijven, tijd nemen, leren hoe het anders kan, tijd nemen voor dit schrijven hier, loslaten van het moeten, vertrouwen hebben dat het financiële wel volgt naar wat ik echt wil...
Ik heb jarenlang genoten van het coachen van anderen, dat was mijn grote passie. Ik wou werken tot mijn 84 tot het leven mij 'riep' om het rustiger aan te doen. 54, en nog 30 jaar verwijderd van die leeftijd tot wanneer ik wou blijven werken. Ik had nooit kunnen denken dat ik zo zou leven, gelijkgestemden (online) zou ontmoeten en vooral aan mijzelf werken om die patronen die zo ingesleten zijn, te doorbreken.
Dankjewel Frank, dankjewel medeschrijvers hier in de comments, interessant om te weten dat ik niet alleen ben... En hoeraaaaa, laten we het leven vieren. Het is bedoeld om vrij te zijn, te genieten en te spelen. Misschien dat ik dat wat meer ga doen... :-)
Dat is precies de juiste weg: stap voor stap.
Het zit zo in ons systeem om maar door te blijven gaan.
Heel veel plezier met spelen ☀️
Ik leef nu ook al 3 jaar zo. Het gaat goed met mij. Ik heb nog nooit zoveeel geleefd. Ik hoop dat ik 110 jaar Word.
Lekker man!
Heeeeerlijk dit, ik ben met 54 jaar gestopt. Ik werkte meestal maar drie dagen per week maar altijd genoeg hobbies te doen en kom soms ook dan nergens aan toe hoe dat kan? Er komt vanzelf weer wat op mijn pad. Een luxe.
Dat is zeker een luxe!
Ik doe dit al 20 jaar zo ( ben nu 67 jaar) . Mijn ervaring is wel dat om de zoveel jaar dat gevoel weer bovenkomt. Alsof je weer op hetzelfde kruispunt staat en weer moet her-ijken. Herkenbaar?
Het lijkt wel of er een nieuw pad klaarligt.