Ontvangen? Wat er langskomt als je stopt met werken.

Het meeste wordt weggegooid. Tot er iets komt met een eigen adem. Iets dat “waar” voelt.

Dan zit ik zo op de bank en denk ik: “ja, en wat nu?”

M’n telefoon heb ik al 43722953 keer opgepakt. Maar niks nieuws hoor.

Trek?

Eten?

Koffie dan maar?

Nee hoor. Zo lijkt het of ik niks te doen heb, maar ik heb zat te doen. Maar het terugtrekken in m’n studio met groot scherm, camera, laptop én iPad - dát doe ik niet meer.

Wat wel?

Wandelen. Sportschool. Lezen.

En kletsen met Tanja natuurlijk.

O, en schrijven. Op Substack vooral.

En daar zag ik een vraag voorbijkomen.

Aan mij. Over het stoppen met coachen.

Want waarom ben ik eigenlijk gestopt met werken, gestopt met coachen?

(Ik vond het namelijk super leuk. Trouwens, het hele ondernemen.)

Nieuwsgierigheid.

Nieuwsgierig naar wat er komt als ik niet meer hoef te werken. Niks meer hoef te doen. Niks meer doen voor geld.

Oké. Kan je nu zeggen. Maar waarom dan? Want wat wil ik daar dan mee bereiken?

Wat komt er als ik stop met doen wat ik altijd heb gedaan?

Welke ‘liedjes’ komen er?

Keith Richards zegt dat hij zichzelf als een soort medium ziet:

“Whole songs just come to you, you don’t write it… I just happened to have been awake when it arrived.”

Paul McCartney droomde de melodie van “Yesterday” in een Londense zolderkamer, werd wakker met de hele tune in zijn hoofd.

Dat fascineert me.

(Codetaal voor: dat wil ik ook.)

Willen? Willen?

Toen ik Bruce Springsteen hoorde waarschuwen om niet het nummer achterna te jagen. En dat ie het meeste weggooit, omdat hij wacht op iets dat langskomt en dat als “waar voelt”. Alsof het z’n eigen levende adem heeft.

Toen kwam de vraag:

Wat “komt” als ik er niet op jaag? (Als ik dus stop met dingen doen die ik al jaren doe.)

Nou gaat dat niet zomaar. Er zijn een paar voorwaarden voordat er iets komt:

• Er moet een staat van ontspanning of overgave zijn. Dat kan zijn: slapen, dagdromen, beetje tokkelen op je gitaar - in ieder geval zonder doel.

• Je moet er wel een soort van open voor staan. Als een medium, zoals Keith zegt.

  (Het helpt daarbij om terug te blikken op dat soort ervaringen. Ik heb er talloze van gehad. Het valt je toe.)

• En dit vind ik de lastigste: de erkenning dat het niet van jou is. Dat het echt door jou heen gaat.

Het enige waar je goed voor bent is je vakmanschap gebruiken om het vorm te geven.

(Dus zet je ego maar even buiten de deur.)

Wat ik veel heb gezien in de documentaires over deze artiesten is dat ze eerst intensief bezig zijn met iets, daarna loslaten, en in dat loslaten ontstaat ruimte voor “het komt naar je toe”.

Maar het is dus niet achteruit hangen en zomaar wachten. Het is trainen, jezelf verbeteren, leren van anderen.

Zoals Stephen King schrijft: veel lezen en schrijven. Het vak leer je door te doen.

En dan: loslaten.

Oké. Terug naar mij. Want wat heeft het mij al opgeleverd? Wat is er dan bij mij al langsgekomen?

Eerlijk?

Niks.

Nou is dat niet helemaal waar. Want ik kan veel beter voelen of iets wel of niet oké is om te volgen.

Ik krijg makkelijker toegang tot m’n creativiteit. De plaatjes in m’n hoofd komen sneller en zijn duidelijker. M’n humor is ook aan het veranderen.

O, en ik ben veel gevoeliger voor geluiden om me heen. Ik weet niet of ik dat nou zo fijn vind.

Maar dankbaar? Ja. Dat ook.

Dat is wat er al is.

Wordt vervolgd.

Frank​​​​​​​​​​​​​​​​

Hoe zit dat bij jou? Reageer hieronder: