Zijn interessante vragen hoor Heidi. En universeel. De vraag is vooral: wat dient zich aan als dat er allemaal niet meer is? Vergeet “waarom heb ik dat nodig?” Wees nieuwsgierig naar iets nieuws, wat je nog niet kent.
Als ik in mijn ‘werkende’ leven op de mat zat voor een volle zaal, klaar om een yogales te geven en ik gaf mij over aan het ‘meer’, kwamen de meest wijze zinvolle inzichten uit mijn mond. Gewoon door juist alles los te laten en te vertrouwen. En ik had vaak geen idee waarom ik dingen zei, alsof ze in mijn hoofd binnenkwamen en als vanzelf door mijn mond naar buiten. Zodra ikzelf ging nadenken over woorden stopte de ‘stroom’. Mensen haalden dan na de les zinnen aan waarvan ik zelf het besef nauwelijks had ze gezegd te hebben. Wonderlijk en buiten mij om in mijn overtuiging. 🙏🏼
Ken je de term Engelse Coddywomple? Dat je reist zonder doel. Dat kan je ook in je dagelijks leven doen. Zo ben ik net mijn lief vorige week naar Spanje verhuisd. We doen maar wat. We reisden eerst rond met een camper, zonder doel. Ik schreef er een boek over, zonder doel. (Verkoopt niet goed, want marketing is een doel.) Toen verhuisden we naar Frankrijk. En nu na vijf jaar naar Spanje. Best onhandig met al die burocratie. Maar het is zoals je zegt: Het gaat door me heen. Als een roep. Zoals ik wakker wordt met schrijf ideeën. Niet omdat ik moet werken, maar het is als poepen, het moet eruit. En toevallig kan ik daar dan wel wat geld mee verdienen. Net genoeg om rond te komen. Zonder marketing gezeur. Ik laat me leiden. Niet bewust hoor. Het gebeurt gewoon en ik ben er heilig van overtuigd dat alles goed komt. Is het niet linksom, dan wel rechtsom.
Dankjewel Frank.. je bericht kwam weer precies op tijd.. ik had vrijdagavond tennis competitie en de 1e set wonnen we. Ook omdat ik plezier had en dacht ik doe mijn best. In de 2e set werd het moeilijk en lag mijn focus op "dit wil ik winnen". En blijkbaar zette ik mezelf ermee vast en verloren we de 2e set en de super tiebreak en ik vroeg me af.. hoe komt dat.. en daar lees ik je bericht en denk.. logisch.. dat was het door iets te graag te willen of te hard mijn best te doen loop ik vast en lukt het niet of werkt het juist averechts.. vooral als ik teveel mijn best doe bij mijn kinderen..
Mooie eye-opener en mooi bewustwordingsmoment.
Dit geldt ook voor mijn voorbereidingen op gesprekken (coaching) of workshops.. als ik teveel mijn best doe.. dan loop ik vast .. en als ik alleen mijn toolbox voorbereid dan lukt het beter.
Er tijd voor maken is belangrijk. Wat vaak gebeurt, is dat we die tijd door anderen in beslag laten nemen. (Omdat we denken dat dat hoort of dat ze dat verwachten.)
Hallo Frank, ik lees graag je stukjes, vooral ook omdat ik heel veel van je, laat ik het avonturen noemen, herken. Ook ik vraag me af wat er komt als je alles loslaat, of er dan iets komt en hoe dat dan eruit ziet. Zoals liedjes Springsteen bereiken. Maar ik bedacht me net tijdens het lezen van jouw laatste overpeinzing: ben je er niet teveel mee bezig, denk je er niet teveel over na? Is dat niet toch een vorm van iets najagen ipv alles loslaten. Ik zeg dit vooral ook tegen mezelf hoor, het is niet om jou te bekritiseren. Ik vraag het me af. Het is zo moeilijk om gewoon -te zijn- en het analyseren te stoppen. De momenten dat ik het gelukkigste en het creatiefste ben zijn die wanneer ik niet nadenk, gewoon leef, gewoon dingen die. Meestal terugkijkend met enige verbazing: hé dat was een week waarin alles vanzelf ging. Dat heeft iets magisch. Hoe heb ik dat gedaan? Maar alleen al die vraag stellen maakt het dan weer kapot. Mijn conclusie voor mezelf is: ik denk teveel na, ik analyseer teveel, zoek toch naar verklaringen. Dat staat mezelf soms in de weg. Maar dat stoppen en vervolgens het vertrouwen hebben dat er iets komt, is het moeilijkste wat er is. Omdat het mij ook iets van controle geeft, al dat denken. Afijn. Misschien heb je iets aan mijn overpeinzingen nav de jouwe, misschien ook niet.
Dank je wel. Soms denk ik dat ook. Maar steeds minder. En heel eerlijk: ik ben het enorm zat om alles te analyseren of over na te denken. Maar ik schrijf wel m’n proces op. En deel m’n ervaringen.
Voor mij is er rust in mijn lijf gekomen, meer genieten van wat echt belangrijk voor mij is. Ik sport, wandel, fiets veel en luister naar mooie muziek. Zo probeer ik ook het verdriet en de pijn van de vele jonge dierbaren die ik heb verloren te verzachten. Zoals Michael Pilarczyk zegt leef je mooiste leven.
Herkenbaar Frank; heb er wel 77 voor moeten worden om de overgave te vinden om het op te kunnen late borrelen (met buien) Bij mij is het minder in de muziek maar meer tekenen, schrijven en reizen. Opvallend is dat mijn oude oren alleen maar gevoeliger worden en de criticus in mij betrap waarom iedereen zonodig meer lawaai moet maken naarmate we dichter op elkaar zitten en dan ga ik uit m’n vredeshoek weer naar strategie waar en hoe ik wil wonen / leven; mooi dat je deze ervaringen daadwerkelijk uitvoert zodat wij erdoor geïnspireerd worden; in dank, Karel
Ps in mij verandert er veel naarmate liefde meer betekenis in mij vindt door het begrip “blueprint”
lyrics dringen vaak niet tot me door merk ik; de goddelijke blueprint: n Eikeboom produceert eikels enz; naarmate we ons dichter bij onze blueprint binnen het organisch geheel bewegen
Ik heb nog 3 thuiswonende kinderen en daarmee ‘moet’ ik ook dingen (bedoel, ze moeten toch eten die jongens) Tegelijkertijd houd ik me nu tijdens mijn hormonale rollercoaster die de overgang heet en de re-integratie binnen mijn werk ook echt wel bezig met de vragen die jij jezelf ook stelt. Wie ben ik als ik loslaat? Van dat werk, van bepaalde overtuigingen.
Ik leef al in heel veel meer vrijheid dan de mensen om mij heen, toch merk ik in mij dat ik stress kan hebben als ik mezelf in de acceptatie of loslaat fase bevind.
Wat blijft er van mij over?
En wie is ‘mij’ dan? Wie ben ik buiten de rollen die ik speel, uitvoer?
Zo ook met betrekking tot de creativiteit.
Erg interessant om in te duiken. Inspirerend om jouw ervaringen te lezen. Dank daarvoor!
Ik lees meer en meer positieve dingen over de invloed van wandelen op de werking van de hersenen. Ik kan dat alleen maar bevestigen. Mijn beste ideeën komen bijna altijd wanneer ik in de natuur aan het wandelen ben. En ook terwijl ik aan het ijsberen ben. Ik moet toegeven 80% van die ideeën zijn gewoon waardeloos. Die moet ik weggooien. Dat heet filteren. Ik maak vaak natuurwandelingen van 10 a 15 km. Ik heb dan altijd mijn boekje en pen bij mij. Of nog beter mijn dictafoon. Want die ideeën komen uit het niets. Maar ze verdwijnen ook weer snel in het niets.
dat heeft misschien te maken met de sfeer of de context waarin je bent op het moment dat die ideeën je te binnen schieten. Je bent aan het wandelen in de mooie natuur, de zon schijnt alles is mooi. Als je terug thuis bent is die context er niet meer, dan zit je in een andere context en zijn die dieeën ineens niet zo mooi meer. Een mens is altijd het product van zijn omgeving denk ik dan. Een beetje zoals een fles wijn die je drinkt op vakantie, die smaakt superlekker. Je koopt dan enkele flessen voor thuis. Maar thuis smaakt die fles wijn zo lekker niet meer.
Mooi gezegd. Ik vermoed dat ik het zelf ook teveel uitstel. Toch zo van: dit komt later wel. Het is in ieder geval een interessante strategie om nader tegen de lamp te houden 🤓
Tja dat loslaten...of "vrij" laten zoals je al eerder tijdens meditaties zei.
Het gebeurt me steeds weer: ik jaag iets na, doe er moeite voor, het lukt niet zo....en pas als ik denk:
"ach laat maar, tis toch niet zo'n goed idee, tis ook goed zoals het is nu" en ik voel dat echt zo, komt het ineens naar me toe. Echt uit het niets.
Je kunt het alleen niet afdwingen(helaas😉)
Stoppen met werken: ben 63 en werk met kinderen. Ben aan t denken over "stoppen"
Met name omdat kinderen me te druk worden.
Wat me tegen houdt is het gemis van de collega's, het teamgevoel, erbij horen, iets betekenen.
Wat als dat niet meer is? Wat dan? Iets anders "zoeken"? ...maar waarom dan?
Waarom heb ik die saamhorigheid en dat erbij horen zo nodig?
Allemaal overpeinzingen
Ben er nog niet uit.
Gr
Heidi
Zijn interessante vragen hoor Heidi. En universeel. De vraag is vooral: wat dient zich aan als dat er allemaal niet meer is? Vergeet “waarom heb ik dat nodig?” Wees nieuwsgierig naar iets nieuws, wat je nog niet kent.
Als ik in mijn ‘werkende’ leven op de mat zat voor een volle zaal, klaar om een yogales te geven en ik gaf mij over aan het ‘meer’, kwamen de meest wijze zinvolle inzichten uit mijn mond. Gewoon door juist alles los te laten en te vertrouwen. En ik had vaak geen idee waarom ik dingen zei, alsof ze in mijn hoofd binnenkwamen en als vanzelf door mijn mond naar buiten. Zodra ikzelf ging nadenken over woorden stopte de ‘stroom’. Mensen haalden dan na de les zinnen aan waarvan ik zelf het besef nauwelijks had ze gezegd te hebben. Wonderlijk en buiten mij om in mijn overtuiging. 🙏🏼
Dat herken ik ook. Zeker met ‘lesgeven.’
Ken je de term Engelse Coddywomple? Dat je reist zonder doel. Dat kan je ook in je dagelijks leven doen. Zo ben ik net mijn lief vorige week naar Spanje verhuisd. We doen maar wat. We reisden eerst rond met een camper, zonder doel. Ik schreef er een boek over, zonder doel. (Verkoopt niet goed, want marketing is een doel.) Toen verhuisden we naar Frankrijk. En nu na vijf jaar naar Spanje. Best onhandig met al die burocratie. Maar het is zoals je zegt: Het gaat door me heen. Als een roep. Zoals ik wakker wordt met schrijf ideeën. Niet omdat ik moet werken, maar het is als poepen, het moet eruit. En toevallig kan ik daar dan wel wat geld mee verdienen. Net genoeg om rond te komen. Zonder marketing gezeur. Ik laat me leiden. Niet bewust hoor. Het gebeurt gewoon en ik ben er heilig van overtuigd dat alles goed komt. Is het niet linksom, dan wel rechtsom.
Ik had nog nooit van die term gehoord. Weer wat geleerd.
En dat het eruit moet, die vat ik. Zeker. Wat dan wel weer grappig is, is dat ik dat heb met marketing, copy - en het spelen met het effect van taal.
(Terwijl ik dit schrijf denk ik: ah, maar dat is wel een doel dus. Alleen zonder een doel-doel. Meer als nieuwsgierigheid: wat doet dit?)
Dank voor je reactie. Erg interessant om te lezen.
Dankjewel Frank.. je bericht kwam weer precies op tijd.. ik had vrijdagavond tennis competitie en de 1e set wonnen we. Ook omdat ik plezier had en dacht ik doe mijn best. In de 2e set werd het moeilijk en lag mijn focus op "dit wil ik winnen". En blijkbaar zette ik mezelf ermee vast en verloren we de 2e set en de super tiebreak en ik vroeg me af.. hoe komt dat.. en daar lees ik je bericht en denk.. logisch.. dat was het door iets te graag te willen of te hard mijn best te doen loop ik vast en lukt het niet of werkt het juist averechts.. vooral als ik teveel mijn best doe bij mijn kinderen..
Mooie eye-opener en mooi bewustwordingsmoment.
Dit geldt ook voor mijn voorbereidingen op gesprekken (coaching) of workshops.. als ik teveel mijn best doe.. dan loop ik vast .. en als ik alleen mijn toolbox voorbereid dan lukt het beter.
Nogmaals bedankt voor de bewustwording.
Wat een mooie eye-opener. En vooral mooi dat je ook gelijk ziet hoe je dat als patroon dus op verschillende vlakken ziet.
Groet,
Frank
Voor mij is het ook wandelen in de natuur of fietsen waarmee alles op zijn plek komt en nieuwe ideeen en oplossingen naar boven komen.
Helaas heb ik momenteel nog een druk leven waardoor er niet altijd tijd is voor zo'n wandeling.
Maar er de tijd voor maken is natuurlijk ook zo belangrijk.
Het is zeker niet zo dat alles stopt als je beslist om te stoppen met werken.
Er tijd voor maken is belangrijk. Wat vaak gebeurt, is dat we die tijd door anderen in beslag laten nemen. (Omdat we denken dat dat hoort of dat ze dat verwachten.)
Tijd krijg je nooit meer terug.
Hallo Frank, ik lees graag je stukjes, vooral ook omdat ik heel veel van je, laat ik het avonturen noemen, herken. Ook ik vraag me af wat er komt als je alles loslaat, of er dan iets komt en hoe dat dan eruit ziet. Zoals liedjes Springsteen bereiken. Maar ik bedacht me net tijdens het lezen van jouw laatste overpeinzing: ben je er niet teveel mee bezig, denk je er niet teveel over na? Is dat niet toch een vorm van iets najagen ipv alles loslaten. Ik zeg dit vooral ook tegen mezelf hoor, het is niet om jou te bekritiseren. Ik vraag het me af. Het is zo moeilijk om gewoon -te zijn- en het analyseren te stoppen. De momenten dat ik het gelukkigste en het creatiefste ben zijn die wanneer ik niet nadenk, gewoon leef, gewoon dingen die. Meestal terugkijkend met enige verbazing: hé dat was een week waarin alles vanzelf ging. Dat heeft iets magisch. Hoe heb ik dat gedaan? Maar alleen al die vraag stellen maakt het dan weer kapot. Mijn conclusie voor mezelf is: ik denk teveel na, ik analyseer teveel, zoek toch naar verklaringen. Dat staat mezelf soms in de weg. Maar dat stoppen en vervolgens het vertrouwen hebben dat er iets komt, is het moeilijkste wat er is. Omdat het mij ook iets van controle geeft, al dat denken. Afijn. Misschien heb je iets aan mijn overpeinzingen nav de jouwe, misschien ook niet.
Dank je wel. Soms denk ik dat ook. Maar steeds minder. En heel eerlijk: ik ben het enorm zat om alles te analyseren of over na te denken. Maar ik schrijf wel m’n proces op. En deel m’n ervaringen.
Voor mij is er rust in mijn lijf gekomen, meer genieten van wat echt belangrijk voor mij is. Ik sport, wandel, fiets veel en luister naar mooie muziek. Zo probeer ik ook het verdriet en de pijn van de vele jonge dierbaren die ik heb verloren te verzachten. Zoals Michael Pilarczyk zegt leef je mooiste leven.
Fijn, dat er rust in je lijf is gekomen. En inderdaad: leef je mooiste leven!
Herkenbaar Frank; heb er wel 77 voor moeten worden om de overgave te vinden om het op te kunnen late borrelen (met buien) Bij mij is het minder in de muziek maar meer tekenen, schrijven en reizen. Opvallend is dat mijn oude oren alleen maar gevoeliger worden en de criticus in mij betrap waarom iedereen zonodig meer lawaai moet maken naarmate we dichter op elkaar zitten en dan ga ik uit m’n vredeshoek weer naar strategie waar en hoe ik wil wonen / leven; mooi dat je deze ervaringen daadwerkelijk uitvoert zodat wij erdoor geïnspireerd worden; in dank, Karel
Ps in mij verandert er veel naarmate liefde meer betekenis in mij vindt door het begrip “blueprint”
Dat dus: ‘waarom moet iedereen zoveel lawaai maken?’
Wel grappig trouwens, merk ik nu, dat ik me vooral laat inspireren door muzikanten - en in het bijzonder songwriting.
Blueprint? Ik denk dat ik snap wat je bedoelt. Kun je daar iets meer over zeggen?
lyrics dringen vaak niet tot me door merk ik; de goddelijke blueprint: n Eikeboom produceert eikels enz; naarmate we ons dichter bij onze blueprint binnen het organisch geheel bewegen
Voelen we ons meer vervult en in harmonie met het geheel
Interessant Frank!
Voor mezelf ook om te onderzoeken.
Ik heb nog 3 thuiswonende kinderen en daarmee ‘moet’ ik ook dingen (bedoel, ze moeten toch eten die jongens) Tegelijkertijd houd ik me nu tijdens mijn hormonale rollercoaster die de overgang heet en de re-integratie binnen mijn werk ook echt wel bezig met de vragen die jij jezelf ook stelt. Wie ben ik als ik loslaat? Van dat werk, van bepaalde overtuigingen.
Ik leef al in heel veel meer vrijheid dan de mensen om mij heen, toch merk ik in mij dat ik stress kan hebben als ik mezelf in de acceptatie of loslaat fase bevind.
Wat blijft er van mij over?
En wie is ‘mij’ dan? Wie ben ik buiten de rollen die ik speel, uitvoer?
Zo ook met betrekking tot de creativiteit.
Erg interessant om in te duiken. Inspirerend om jouw ervaringen te lezen. Dank daarvoor!
Graag gedaan.
Ja, de vragen die je stelt zijn zo zinvol. En dus - zelfs al ben je enorm vrij - de antwoorden blijven dwalen.
Het is ook de vragensteller die deze vragen stelt. En het is maar de vraag of deze vragensteller de antwoorden wil.
Stel dat de vragensteller erachter komt dat ‘ie helemaal niet echt is…
Dat lijkt me dan weer best heerlijk te ontdekken. Want van daaruit ontstaat het echte ♥️
Ik lees meer en meer positieve dingen over de invloed van wandelen op de werking van de hersenen. Ik kan dat alleen maar bevestigen. Mijn beste ideeën komen bijna altijd wanneer ik in de natuur aan het wandelen ben. En ook terwijl ik aan het ijsberen ben. Ik moet toegeven 80% van die ideeën zijn gewoon waardeloos. Die moet ik weggooien. Dat heet filteren. Ik maak vaak natuurwandelingen van 10 a 15 km. Ik heb dan altijd mijn boekje en pen bij mij. Of nog beter mijn dictafoon. Want die ideeën komen uit het niets. Maar ze verdwijnen ook weer snel in het niets.
Dat herken ik ook. Vooral dat ze weer vervliegen. Maar ook als ik ze noteer of inspreek.
Als ik er later over wil schrijven, zit de energie er niet meer in. Het lijkt beter om er dan direct iets mee te doen.
Herken je dat ook?
dat heeft misschien te maken met de sfeer of de context waarin je bent op het moment dat die ideeën je te binnen schieten. Je bent aan het wandelen in de mooie natuur, de zon schijnt alles is mooi. Als je terug thuis bent is die context er niet meer, dan zit je in een andere context en zijn die dieeën ineens niet zo mooi meer. Een mens is altijd het product van zijn omgeving denk ik dan. Een beetje zoals een fles wijn die je drinkt op vakantie, die smaakt superlekker. Je koopt dan enkele flessen voor thuis. Maar thuis smaakt die fles wijn zo lekker niet meer.
Mooi gezegd. Ik vermoed dat ik het zelf ook teveel uitstel. Toch zo van: dit komt later wel. Het is in ieder geval een interessante strategie om nader tegen de lamp te houden 🤓