Herkenbaar Frank; heb er wel 77 voor moeten worden om de overgave te vinden om het op te kunnen late borrelen (met buien) Bij mij is het minder in de muziek maar meer tekenen, schrijven en reizen. Opvallend is dat mijn oude oren alleen maar gevoeliger worden en de criticus in mij betrap waarom iedereen zonodig meer lawaai moet maken naarmate we dichter op elkaar zitten en dan ga ik uit m’n vredeshoek weer naar strategie waar en hoe ik wil wonen / leven; mooi dat je deze ervaringen daadwerkelijk uitvoert zodat wij erdoor geïnspireerd worden; in dank, Karel
Ps in mij verandert er veel naarmate liefde meer betekenis in mij vindt door het begrip “blueprint”
lyrics dringen vaak niet tot me door merk ik; de goddelijke blueprint: n Eikeboom produceert eikels enz; naarmate we ons dichter bij onze blueprint binnen het organisch geheel bewegen
Ik heb nog 3 thuiswonende kinderen en daarmee ‘moet’ ik ook dingen (bedoel, ze moeten toch eten die jongens) Tegelijkertijd houd ik me nu tijdens mijn hormonale rollercoaster die de overgang heet en de re-integratie binnen mijn werk ook echt wel bezig met de vragen die jij jezelf ook stelt. Wie ben ik als ik loslaat? Van dat werk, van bepaalde overtuigingen.
Ik leef al in heel veel meer vrijheid dan de mensen om mij heen, toch merk ik in mij dat ik stress kan hebben als ik mezelf in de acceptatie of loslaat fase bevind.
Wat blijft er van mij over?
En wie is ‘mij’ dan? Wie ben ik buiten de rollen die ik speel, uitvoer?
Zo ook met betrekking tot de creativiteit.
Erg interessant om in te duiken. Inspirerend om jouw ervaringen te lezen. Dank daarvoor!
Ik lees meer en meer positieve dingen over de invloed van wandelen op de werking van de hersenen. Ik kan dat alleen maar bevestigen. Mijn beste ideeën komen bijna altijd wanneer ik in de natuur aan het wandelen ben. En ook terwijl ik aan het ijsberen ben. Ik moet toegeven 80% van die ideeën zijn gewoon waardeloos. Die moet ik weggooien. Dat heet filteren. Ik maak vaak natuurwandelingen van 10 a 15 km. Ik heb dan altijd mijn boekje en pen bij mij. Of nog beter mijn dictafoon. Want die ideeën komen uit het niets. Maar ze verdwijnen ook weer snel in het niets.
dat heeft misschien te maken met de sfeer of de context waarin je bent op het moment dat die ideeën je te binnen schieten. Je bent aan het wandelen in de mooie natuur, de zon schijnt alles is mooi. Als je terug thuis bent is die context er niet meer, dan zit je in een andere context en zijn die dieeën ineens niet zo mooi meer. Een mens is altijd het product van zijn omgeving denk ik dan. Een beetje zoals een fles wijn die je drinkt op vakantie, die smaakt superlekker. Je koopt dan enkele flessen voor thuis. Maar thuis smaakt die fles wijn zo lekker niet meer.
Mooi gezegd. Ik vermoed dat ik het zelf ook teveel uitstel. Toch zo van: dit komt later wel. Het is in ieder geval een interessante strategie om nader tegen de lamp te houden 🤓
Als ik in mijn ‘werkende’ leven op de mat zat voor een volle zaal, klaar om een yogales te geven en ik gaf mij over aan het ‘meer’, kwamen de meest wijze zinvolle inzichten uit mijn mond. Gewoon door juist alles los te laten en te vertrouwen. En ik had vaak geen idee waarom ik dingen zei, alsof ze in mijn hoofd binnenkwamen en als vanzelf door mijn mond naar buiten. Zodra ikzelf ging nadenken over woorden stopte de ‘stroom’. Mensen haalden dan na de les zinnen aan waarvan ik zelf het besef nauwelijks had ze gezegd te hebben. Wonderlijk en buiten mij om in mijn overtuiging. 🙏🏼
Hallo Frank, ik lees graag je stukjes, vooral ook omdat ik heel veel van je, laat ik het avonturen noemen, herken. Ook ik vraag me af wat er komt als je alles loslaat, of er dan iets komt en hoe dat dan eruit ziet. Zoals liedjes Springsteen bereiken. Maar ik bedacht me net tijdens het lezen van jouw laatste overpeinzing: ben je er niet teveel mee bezig, denk je er niet teveel over na? Is dat niet toch een vorm van iets najagen ipv alles loslaten. Ik zeg dit vooral ook tegen mezelf hoor, het is niet om jou te bekritiseren. Ik vraag het me af. Het is zo moeilijk om gewoon -te zijn- en het analyseren te stoppen. De momenten dat ik het gelukkigste en het creatiefste ben zijn die wanneer ik niet nadenk, gewoon leef, gewoon dingen die. Meestal terugkijkend met enige verbazing: hé dat was een week waarin alles vanzelf ging. Dat heeft iets magisch. Hoe heb ik dat gedaan? Maar alleen al die vraag stellen maakt het dan weer kapot. Mijn conclusie voor mezelf is: ik denk teveel na, ik analyseer teveel, zoek toch naar verklaringen. Dat staat mezelf soms in de weg. Maar dat stoppen en vervolgens het vertrouwen hebben dat er iets komt, is het moeilijkste wat er is. Omdat het mij ook iets van controle geeft, al dat denken. Afijn. Misschien heb je iets aan mijn overpeinzingen nav de jouwe, misschien ook niet.
Voor mij is er rust in mijn lijf gekomen, meer genieten van wat echt belangrijk voor mij is. Ik sport, wandel, fiets veel en luister naar mooie muziek. Zo probeer ik ook het verdriet en de pijn van de vele jonge dierbaren die ik heb verloren te verzachten. Zoals Michael Pilarczyk zegt leef je mooiste leven.
Herkenbaar Frank; heb er wel 77 voor moeten worden om de overgave te vinden om het op te kunnen late borrelen (met buien) Bij mij is het minder in de muziek maar meer tekenen, schrijven en reizen. Opvallend is dat mijn oude oren alleen maar gevoeliger worden en de criticus in mij betrap waarom iedereen zonodig meer lawaai moet maken naarmate we dichter op elkaar zitten en dan ga ik uit m’n vredeshoek weer naar strategie waar en hoe ik wil wonen / leven; mooi dat je deze ervaringen daadwerkelijk uitvoert zodat wij erdoor geïnspireerd worden; in dank, Karel
Ps in mij verandert er veel naarmate liefde meer betekenis in mij vindt door het begrip “blueprint”
Dat dus: ‘waarom moet iedereen zoveel lawaai maken?’
Wel grappig trouwens, merk ik nu, dat ik me vooral laat inspireren door muzikanten - en in het bijzonder songwriting.
Blueprint? Ik denk dat ik snap wat je bedoelt. Kun je daar iets meer over zeggen?
lyrics dringen vaak niet tot me door merk ik; de goddelijke blueprint: n Eikeboom produceert eikels enz; naarmate we ons dichter bij onze blueprint binnen het organisch geheel bewegen
Voelen we ons meer vervult en in harmonie met het geheel
Interessant Frank!
Voor mezelf ook om te onderzoeken.
Ik heb nog 3 thuiswonende kinderen en daarmee ‘moet’ ik ook dingen (bedoel, ze moeten toch eten die jongens) Tegelijkertijd houd ik me nu tijdens mijn hormonale rollercoaster die de overgang heet en de re-integratie binnen mijn werk ook echt wel bezig met de vragen die jij jezelf ook stelt. Wie ben ik als ik loslaat? Van dat werk, van bepaalde overtuigingen.
Ik leef al in heel veel meer vrijheid dan de mensen om mij heen, toch merk ik in mij dat ik stress kan hebben als ik mezelf in de acceptatie of loslaat fase bevind.
Wat blijft er van mij over?
En wie is ‘mij’ dan? Wie ben ik buiten de rollen die ik speel, uitvoer?
Zo ook met betrekking tot de creativiteit.
Erg interessant om in te duiken. Inspirerend om jouw ervaringen te lezen. Dank daarvoor!
Graag gedaan.
Ja, de vragen die je stelt zijn zo zinvol. En dus - zelfs al ben je enorm vrij - de antwoorden blijven dwalen.
Het is ook de vragensteller die deze vragen stelt. En het is maar de vraag of deze vragensteller de antwoorden wil.
Stel dat de vragensteller erachter komt dat ‘ie helemaal niet echt is…
Dat lijkt me dan weer best heerlijk te ontdekken. Want van daaruit ontstaat het echte ♥️
Ik lees meer en meer positieve dingen over de invloed van wandelen op de werking van de hersenen. Ik kan dat alleen maar bevestigen. Mijn beste ideeën komen bijna altijd wanneer ik in de natuur aan het wandelen ben. En ook terwijl ik aan het ijsberen ben. Ik moet toegeven 80% van die ideeën zijn gewoon waardeloos. Die moet ik weggooien. Dat heet filteren. Ik maak vaak natuurwandelingen van 10 a 15 km. Ik heb dan altijd mijn boekje en pen bij mij. Of nog beter mijn dictafoon. Want die ideeën komen uit het niets. Maar ze verdwijnen ook weer snel in het niets.
Dat herken ik ook. Vooral dat ze weer vervliegen. Maar ook als ik ze noteer of inspreek.
Als ik er later over wil schrijven, zit de energie er niet meer in. Het lijkt beter om er dan direct iets mee te doen.
Herken je dat ook?
dat heeft misschien te maken met de sfeer of de context waarin je bent op het moment dat die ideeën je te binnen schieten. Je bent aan het wandelen in de mooie natuur, de zon schijnt alles is mooi. Als je terug thuis bent is die context er niet meer, dan zit je in een andere context en zijn die dieeën ineens niet zo mooi meer. Een mens is altijd het product van zijn omgeving denk ik dan. Een beetje zoals een fles wijn die je drinkt op vakantie, die smaakt superlekker. Je koopt dan enkele flessen voor thuis. Maar thuis smaakt die fles wijn zo lekker niet meer.
Mooi gezegd. Ik vermoed dat ik het zelf ook teveel uitstel. Toch zo van: dit komt later wel. Het is in ieder geval een interessante strategie om nader tegen de lamp te houden 🤓
Als ik in mijn ‘werkende’ leven op de mat zat voor een volle zaal, klaar om een yogales te geven en ik gaf mij over aan het ‘meer’, kwamen de meest wijze zinvolle inzichten uit mijn mond. Gewoon door juist alles los te laten en te vertrouwen. En ik had vaak geen idee waarom ik dingen zei, alsof ze in mijn hoofd binnenkwamen en als vanzelf door mijn mond naar buiten. Zodra ikzelf ging nadenken over woorden stopte de ‘stroom’. Mensen haalden dan na de les zinnen aan waarvan ik zelf het besef nauwelijks had ze gezegd te hebben. Wonderlijk en buiten mij om in mijn overtuiging. 🙏🏼
Voor mij is het ook wandelen in de natuur of fietsen waarmee alles op zijn plek komt en nieuwe ideeen en oplossingen naar boven komen.
Helaas heb ik momenteel nog een druk leven waardoor er niet altijd tijd is voor zo'n wandeling.
Maar er de tijd voor maken is natuurlijk ook zo belangrijk.
Het is zeker niet zo dat alles stopt als je beslist om te stoppen met werken.
Hallo Frank, ik lees graag je stukjes, vooral ook omdat ik heel veel van je, laat ik het avonturen noemen, herken. Ook ik vraag me af wat er komt als je alles loslaat, of er dan iets komt en hoe dat dan eruit ziet. Zoals liedjes Springsteen bereiken. Maar ik bedacht me net tijdens het lezen van jouw laatste overpeinzing: ben je er niet teveel mee bezig, denk je er niet teveel over na? Is dat niet toch een vorm van iets najagen ipv alles loslaten. Ik zeg dit vooral ook tegen mezelf hoor, het is niet om jou te bekritiseren. Ik vraag het me af. Het is zo moeilijk om gewoon -te zijn- en het analyseren te stoppen. De momenten dat ik het gelukkigste en het creatiefste ben zijn die wanneer ik niet nadenk, gewoon leef, gewoon dingen die. Meestal terugkijkend met enige verbazing: hé dat was een week waarin alles vanzelf ging. Dat heeft iets magisch. Hoe heb ik dat gedaan? Maar alleen al die vraag stellen maakt het dan weer kapot. Mijn conclusie voor mezelf is: ik denk teveel na, ik analyseer teveel, zoek toch naar verklaringen. Dat staat mezelf soms in de weg. Maar dat stoppen en vervolgens het vertrouwen hebben dat er iets komt, is het moeilijkste wat er is. Omdat het mij ook iets van controle geeft, al dat denken. Afijn. Misschien heb je iets aan mijn overpeinzingen nav de jouwe, misschien ook niet.
Voor mij is er rust in mijn lijf gekomen, meer genieten van wat echt belangrijk voor mij is. Ik sport, wandel, fiets veel en luister naar mooie muziek. Zo probeer ik ook het verdriet en de pijn van de vele jonge dierbaren die ik heb verloren te verzachten. Zoals Michael Pilarczyk zegt leef je mooiste leven.